hubenyvonne.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
-
KLIK OP:
KLIK OP:
Zou leuk zijn jullie daar te mogen begroeten!
  
 
Over ons:
Mijn naam is Yvonne, 59 jaar oud. Mijn lief,
Hub, is 7 februari 2012 overleden, hij was
74 jaar oud.
Wat missen we hem, iedere minuut van
de dag. Gelukkig staan op deze weblog
verschillende blogs die Hub nog geschreven
heeft, en daarnaast is er uiteraard zijn  eigen
Punt, muziekdromen..
 
Samen met mijn twee dochters, Judith en
Christel en hun  respectievelijke mannen
Dion en Johan, en uiteraard samen met
de zoon van Hub, William en  zijn
vriendin Am, zullen we de nagedachtenis  aan
Hub altijd levend houden, zeker voor de
kleinkinderen Esther van 10; Rens van 8 en
Franka van 8 jaar oud.
 
 
Photobucket
Neem ook eens een kijkje op onze weblog: www.reisherinneringen.punt.nl
Op deze nieuwe weblog halen we mooie, minder mooie, spannende, grappige
en leuke herinneringen op aan onze vakanties in binnen- en buitenland. Tot  ziens!
Waar komen jullie vandaan?

Terwijl Olla samen met zijn twee vriendinnetjes Yvonne uitzwaaiden, vertrok zij met haar moeder naar Medjugorje, een bedevaartplaats in Bosnie. Vorig jaar waren zij daar ook al met hun tweetjes heen geweest, (zie 'Medjugorje' in mijn Puntjes.

Ook nu hebben we van de reis vakantie gemaakt, een overnachting in Zuid-Duitsland, daarna eentje in Kroatie en dan doorrijden tot Medjugorje (in totaal zo'n 1700 km). De reis verliep prima, op een zeer vervelende nacht in Kroatie na: ik was ziek, en niet zo'n klein beetje. Heb een paar uur liggen dubben of ik een dokter moest bellen en de reis afzeggen. Gelukkig ging het 's morgens weer en durfde ik het toch aan de reis door te zetten.

In Medjugorje zaten we in hetzelfde pension als vorig jaar, bij een hele lieve familie. Je voelt je meteen thuis als je met knuffels en zoenen ontvangen wordt.

De week was weer indrukwekkend, en ook Mostar stond weer in onze planning. Je kan daar zo heerlijk rondslenteren...genieten. Dit jaar zijn we ook naar watervallen geweest 'Kravice', geweldig.

Ik had er nog nooit van gehoord en dan sta je na een kwartiertje rijden ineens in een landschap dat je de adem bijna beneemt, zo mooi...

 

 

Over de terugreis hebben we een dagje langer gedaan, omdat we de laatste dag ook nog een zus van mijn moeder, die vlakbij Keulen woont, wilden bezoeken. Ze had een pan erwtensoep voor ons gemaakt: toen wisten we gelijk weer dat we thuis waren..

Al met al weer een fantastische reis!

Reacties (17)

Vanmiddag moest ik naar het ziekenhuis voor een (maandelijkse) behandeling, die inhoudt dat ik ook een uur in bed moet blijven liggen daar. Zo aan het eind van de week is dat een heerlijk rustuurtje, waarin mijn gedachtes alle kanten uitwaaieren.

Vandaag gingen ze richting lagere school, en probeerde ik me meisjes uit mijn klas van destijds voor de geest te halen. Ik kwam niet ver, want ik bleef bij Mientje G. hangen. Mientje...wat zou er van haar geworden zijn? Ze was een verlegen meisje, die meestal niet meedeed  als we spannende dingen gingen doen, ook vriendinnetjes had ze niet veel.

Ze had hele grote (onnatuurlijke) ogen, maar we wisten allemaal dat ze dat van haar vader had, want die had dat ook, een beetje uitpuilende ogen. Hij was postbode weet ik nog.

Zo denkend vroeg ik me eigenlijk af wanneer het moment kwam dat ik onderscheid ging maken tussen de dochter van een postbode en de dochter van een dokter b.v. Zeker niet op de lagere school, want daar waren de beroepen van onze vaders voor ons een gegeven, niets meer en niets minder. Er werd (zeker niet door mij) wat dan ook uit afgeleidt. Wist ik veel of ze dan rijker waren of niet, of 'belangrijker' in de maatschappij...Nee hoor, zelfs kinderen die toen al op vakantie gingen werden door mij  niet met andere ogen bekeken.

Ik heb me dus echt liggen afvragen (dat hele uur) wanneer dat omslagpunt is gekomen:

toen ik puber was en onze klassen gesplitst werden in meisjes die naar de huishoudschool, het V(oortgezet)G(ezet)L(ager)O(nderwijs) gingen of meisjes die minstens naar de Mulo of HBS gingen, dat was in de zesde klas (de 8ste groep)...

of kwam het later, toen ik een oudere tiener werd en heel goed wist dat ze bij mijn vriendin thuis echt wel meer geld hadden (ze gingen ieder jaar wel vier weken naar Frankrijk) dan bij ons..

of kwam het echt nog later, toen ik zelf een beroepskeuze moest doen, en daar meer mee werd geconfronteerd?

Ik weet het niet, weet alleen dat ik het ooit een nietszeggend gegeven vond, en eigenlijk vind ik dat nog steeds. Een mens moet niet beoordeeld worden naar zijn beroep, zijn opleiding of zijn bezit.

Maar naar zijn wijsheid, zijn karakter, zijn 'mens-zijn'.

 

(Mientje is het meisje vierde van rechts bovenste rij) 

Reacties (27)

Zoals een aantal van jullie al weten ben ik vorige week een aantal dagen naar het Lauwersmeer geweest. Het Lauwersmeer is een meer in het noorden van Nederland, op de grens van Groningen en Friesland. Het is in 1969 ontstaan, door het afsluiten van de Lauwerszee.

Wij zaten aan het Friese gedeelte. Wij, dat zijn de zussen van Hub, mijn zwagers en nog een schoonzus. Een keer per jaar gaan we met zijn allen iets ondernemen, en nu was dus de keuze hierop gevallen.

Ik had een leuk huisje gehuurd, pal aan het water. Het was behoorlijk groot, we konden er met 8 mensen slapen. Er was zelfs een echte bar ingebouwd, met tapkraan en alles. Maar die hebben we niet gebruikt. 

We hebben een dag een rondvaart op het Lauwersmeer gemaakt, een waar vogelparadijs. Er leven heel veel watervogels, zoals lepelaars, grutto's en aalscholvers. Verder komen er buizerds voor en in het najaar wilde zwanen en brandganzen. De zwanen en de lepelaars hebben we gezien en de boot voer zo dicht mogelijk langs een zee-arend, geweldig om dat te mogen zien. Moet zeggen dat de man van de rondvaartboot heel interessant wist te vertellen over het ontstaan van het meer en over de de vogels en andere dieren die hier leven.

De dag erna vertrokken we al vroeg met een boot naar Schiermonnikoog. Hier was ik nog nooit geweest, en ik moet bekennen: ik ben verkocht! Wat een schitterend eiland, we hebben het verkend met de fiets (die we gehuurd hadden) en het is onvoorstelbaar mooi. Het weer was goed, gelukkig. Een regenbuitje, en voor de rest heerlijk om te fietsen.

Tja, en wat zal ik over de avonden vertellen? het wijste lijkt me om maar niet heel veel te vertellen, ze waren bere-gezellig en er is verschrikkelijk veel gelachen. Niet alleen gelachen, want Hub, en de andere overledenen van de familie, zijn niet uit onze gedachten geweest. Ze worden zeker op zo'n dagen zwaar gemist, maar wie weet hebben ze boven op een wolkje zitten kijken en geproost op ons!

Reacties (14)

Dat ik de inktzwammen niet herkende blijkt dus niet gek te zijn, meer van jullie kennen ze (nog) niet.

Maar zonder dat was ik absoluut een leek op het gebied van koken toen ik net getrouwd was. Ik weet het niet zeker, maar geloof dat ik nog nooit een aardappel had geschild van tevoren. Mijn moeder deed dat en ik was best wel verwend wat koken en huishoudelijk werk aanging.

Gevolg was dus dat ik werkelijk met een stuk prei in mijn handen kon staan en niet wist waar ik moest beginnen. Nu aten we dat thuis ook niet (mijn vader zwoor bij bonen, bonen en nog eens bonen en at zeker geen prei). In een kookboek  stond wel beschreven hoe lang het moest koken en zo, maar niet hoe en wat je moest schoonmaken en wat je kon gebruiken.

Geloof me, ik heb heel wat gezweet in de keuken!

Heel wat kookboeken heb ik gekocht en niets leukers dan  erin lezen en iets lekkers uitzoeken. Inmiddels hebben we ook veel kookprogramma's op tv, ja , zelfs een zender die 24 uur per dag niets anders uitzendt dan koken.. Heerlijk, kan er echt van genieten.

Mag wel zeggen dat koken een echte hobby van me geworden is, helaas is eten dat ook en tja, die combinatie maakt me wel eens minder blij.

Maar hoe zit dat bij jullie? Koken jullie graag? En vinden jullie het leuk dingen uit te proberen?

Reacties (17)

Heb ik jullie ooit verteld dat Hub champignonkweker was? Toen hij een van de eerste keren mij kwam op zoeken (in Geleen) nam hij een bakje paddenstoelen mee. Ik was wat dat betreft (nog) niks gewend, champignons waren toen nog duur, dus die kocht ik eigenlijk nooit.

Vond die van Hub wel heel raar uitzien, maar durfde dat niet te zeggen. De dag erna heb ik ze verwerkt in de macaroni, maar zowel de kinderen als ik vonden het niet lekker. Maar ik beet nog liever mijn tong af dan dat ik dat zou zeggen, het was immers hartstikke lief bedoeld.

Het duurde een hele tijd voordat ik wist wat er aan de hand was geweest. Hub werkte destijds op de champignonvakschool in Horst (ja, die bestond echt) en teelde daar andere eetbare paddenstoelen, zoals oesterzwammen, shiitake, boleten en inktzwammen. De oesterzwammen en shiitake zijn inmiddels veel bekender geworden maar de inktzwammen hebben het nooit gered. En ze zijn zooooo lekker, althans als je ze niet in de macaroni gooide!!!

Inktzwammen zijn na een dag niet meer eetbaar, dus vandaar dat ze de winkels nooit gehaald hebben, maar wij hebben die eerste jaren dat we bij elkaar waren er heel wat gegeten. Lekker, bij wat brood en met wat zout en peper. Het water loopt me in de mond terwijl ik dit schrijf.

Oesterzwammen zijn ook heel lekker, je kunt ze bakken en dan bij vlees, of evt. als vleesvervanger voor een keer. Heerlijk! Hub heeft trouwens na een aantal jaren hier ontslag genomen en is de laatste 12 jaar van zijn carriere weer werkzaam geweest als champignonkweker.

Reacties (16)

Weten jullie dat 

  • ik uit de wei, die mijn vrouwtje zo geweldig vond, heb weten te ontsnappen? Eitje....er zaten -tig kuilen onder het hekwerk van de konijnen, nou, daar pas ik ook wel door. Dus ik heb heerlijk een half uurtje rond gerend terwijl mijn vrouwtje daar stond te roepen. Wat ik nu wel gek vind: we zijn al twee weken niet meer in de wei geweest...
  • ik zelf bramen pluk en opeet? Vind ze heeeerlijk!
  • Ze zijn echt heerlijk, het vrouwtje heeft er ook een paar geplukt, en ze heel lief aan mij gegeven.
  • ik (nou ja, ook voor het vrouwtje) bezoek kreeg van een heeeeele lieve mevrouw uit Frankrijk. Hanny Quadrisquare of zoiets...haar naam vond ik moeilijk maar zijzelf? Helemaaaal niet, mocht lekker op schoot, likken, springen...kortom alles wat ik graag doe! Vond het heel gezellig, we zijn samen eventjes gaan wandelen en voor de rest hebben die vrouwen de hele tijd zitten kletsen. Tjee, wat kunnen die kletsen...ongelofelijk. Maar het was bere-gezellig!

Reacties (17)

Wat me nu toch overkomen is!! Twee avonden geleden wilde het vrouwtje naar bed gaan, ze was al de hele avond erg moe. Ze ging de keuken in, ik nestelde me eens extra lekker in de mand, want nu zou gauw genoeg het 'bedsnoepje' komen, dat ik altijd krijg als ze naar bed gaat.

Maar niks ervan : ik hoorde haar in paniek "OLLA....'  roepen, snapte er niks van. Ik rekte me uit, was wat stijf gelegen en slofte eens de keuken in. Niks te zien, ze stond daar bij de deur naar de badkamer. Ze keek nog niet eens naar me.

Heee, wat zag ik daar, ze hield haar rechtervoet een beetje raar. Maar ja, ze is raar, dus ik wilde net mijn schouders ophalen toen ik een flink gekraak hoorde.....

Ze tilde haar rechtervoet op en wat zag ik?? Een vermorzelde spin, en geen kleintje.....

Wat zou ze nou gedacht hebben? Dat ik die spin voor haar zou vangen?? Mooi niet hoor, ze hoeft op mij niet te roepen, bij zo'n spin ben ik effe weg..

Reacties (15)


Ik zou zo graag:

  • nog een keer de smaak van Bazooka-kauwgum proeven
  • nog een keer een glaasje Exota-prik willen drinken
  • nog een keer op een scooter op de kindercarousel ronddraaien
  • nog een keer naar de lagere school gaan en weten dat je weer nieuwe dingen ging leren
  • nog een keer een schoolreisje meemaken
  • nog een keer 13 zijn en voor de eerste keer een beetje verliefd...tjee, eng gevoel
  • nog een keer een sigaret roken, zonder schuldgevoel en zonder te weten wat we nu weten.
  • nog een keer voor de eerste keer uitgaan en niet weten waar ik mijn handen moest laten
  • nog een keer voor de eerste keer voor een dans gevraagd worden.
  • nog een keer dansen, gewoon heerlijk dansen
  • nog een keer de jaren zestig meemaken en genieten
  • nog een keer....zoveel zou ik nog een keer willen doen.

Maar er zijn ook dingen die ik zeker niet meer zou willen doen!

Reacties (8)

Ja lieve mensen, daar ben ik weer. Zou willen zeggen 'ik mag weer eens' ....maar het is meer 'ik MOET weer'.....vrouwtje weet niets om ovder te schrijven. Het schijnt dat de zon haar inspiratie heeft aangetast...tjee, klinkt moeilijk en volgens mij is dat maar een raar iets die inspiratie. Zou je dat kunnen eten? Zo niet, dan is het ook niet belangrijk, zullen jullie toch met me eens zijn, niet dan?

Maar wil nou niet negatief blijven over mijn vrouwtje, ze heeft namelijk iets heel goeds gedaan! Om dat te begrijpen moeten jullie weten dat ze geen durfal is, niet zo maar mensen aan durft te spreken (ja, ja, wie had dat gedacht van die feministe daar uit Helden...jullie niet, ik weet het zeker), maar voor mij heeft ze zich over die schroom heen gezet.

Het volgende gebeurde: we kwamen met wandelen regelmatig een man tegen die dan eens twee, dan eens drie honden bij zich had. Ik vond hem en de honden heel leuk, ging ook altijd heel onderdanig op de grond liggen. En juist dan werd ik driedubbel geaaid, slim van mij he?

Nu had mijn vrouwtje op een gegeven moment de indruk dat die altijd met zijn drietjes naar een wei gingen, en ze sprak de man erop aan. En het klopte!!! Het blijkt dat daar een pracht wei ligt, met 2 lieve paarden, veel, heel veel konijnen en het belangrijkste voor mijn vrouwtje: helemaal omheind. Ze vroeg toen of ik daar niet af en toe zou mogen lopen, rennen...

En het was totaal geen bezwaar!!! Nu gaan we een of twee keer per week naar die wei, ik ren me helemaal suf om alle konijnenholen goed in de gaten te houden, en mijn vrouwtje kletst wat met die man of speelt met die andere honden. Mij kan dat niks schelen, ik geniet mensen!! Zou willen dat jullie me allemaal eens zouden zien rennen daar, jullie zouden werkelijk met de mond openstaan en vol bewondering naar me kijken, zeker weten.

 

Pssst....niks aan mijn vrouwtje laten merken he, dat ik jullie heb laten weten dat ze eigenlijk een 'schijtluis' is..

Reacties (9)

Na 6 weken van  zwemmen met de kleinkinderen...

Na 6 weken van       puffen en zweten van de ene hittegolf na de andere,,

na 6 weken van 

na 6 weken van  te veel groen, te veel rauw, kortom te veel eten..

na 6 weken  moe van niks doen zijn..

 

na 6 weken zien we dit overal: 


Dus wordt het na 6 weken eindelijk weer eens tijd voor 


Reacties (12)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl Design by: Mooiestijlen.nl