Yes….hij was er vanmorgen ineens….kom, verheug jullie allen met mij!

We hebben hem gemist, maanden lang.

Maanden lang konden deuren en ramen open zonder ons bezwaard te voelen; zonder dat er iemand gilde: RAAM DICHT!!

Het hield ons niet wakker, we hoefden niet naar de drogist om allerlei zalfjes te halen, want het was niet nodig..

En toch, wat kan je hem missen, meestal wel als kiespijn:

 

DE MUG!!

 

Hier zat een mug in de gang vandaag, de voorbode van de zomer!!

Heb ik jullie al verteld dat we weer bezoek hebben gekregen? Dit keer geen onverwacht bezoek, maar een bezoek dat we al maanden geleden afgesproken hadden.

Mijn moeder is namelijk voor een weekje hier..

 

In de tijd die er heeft gelegen tussen de boeking van haar vliegtuigticket en haar verblijf nu hier is er vreselijk veel gebeurd. Ze is erg ziek geworden, kreeg vervelende uitslagen en ook de operatie bleef niet zonder complicaties en er moest nog een operatie volgen voordat ze weer langzaam de oude kon worden.

Maar dat is gebeurd en nu is ze hier!!

 

In Spanje, voor haar de eerste keer, en ook de eerste keer dat ze alleen met het vliegtuig kwam,je ziet, je bent nooit te ouden om te leren!!

 

En nu vragen jullie je natuurlijk af of me samen met haar ook de ravijnen ingaan, of enorme steile hellingen gaan beklimmen? Tuurlijk niet, de goede lezer zal opgevallen zijn dat we nog geen enkele keer geschreven hebben over de enorme aantal leuke winkeltjes die je hier, maar zeker in de dorpen aan de kust aantreft. Dat klopt…we zijn nog niet gaan winkelen, maar hebben er alle vertrouwen in dat deze week de schade ruimschoots ingehaald zal worden!

Na diep in het ravijn te zijn afgedaald (voor de mensen die zich zorgden maakten over de afloop van dat tochtje…niet nodig, het was een prachtdag!!), werden we al iets roekelozer. Want jullie moeten niet vergeten, dat we na die afdaling in het ravijn ook weer omhoog moesten later die dag!! Dat hadden we overleefd…zouden we dan ook niet in de tegenovergestelde richting kunnen gaan: de berg op naar de ruïne van een oud Moors kasteel kijken? We hadden wel eens mensen zien lopen daarboven, en wat zij konden moest ons toch ook lukken?

 

Dus, hup weer de stevige schoenen aangedaan en op pad… Dit weggetje ging al erg snel over in keien etc., maar er was beslist geen andere mogelijkheid dus we besloten te doen alsof we op een mooi geëgaliseerd pad liepen.. Zo klauterden we dus naar boven, af en toe uithijgend en met genot kijken naar de steeds prachtigere vergezichten.. even een foto maken… Helaas…de batterij was leeg. Zul je nu altijd zien als we zo iets moois gaan bekijken dat dat kr*** het niet doet.

 

Nou ja, veel tijd om ons daar druk over te maken hadden we niet: er stond ons nog een hele klim te wachten.

En smaller en smaller werd het pad, er zaten zelfs uitgehouwen traptreden in, die je bijna op handen en voeten moest nemen. (niet lachen hoor! Ik hoor het wel !!  ). Op een gegeven moment werd het pad wel erg smal en het liep steeds korter langs de afgrond.

 

Oh ja, had ik jullie al verteld dat we allebei vreselijke last van hoogtevrees hebben???

Tja, dat werd bijna aan de top toch omkeren, we durfden allebei niet meer verder. Het heeft voor hilarische taferelen gezorgd toen we met knikkende knieën omkeerden en afdaalden. Graag had ik dat op beeld vastgelegd voor het nageslacht, helaas zullen ze het met de woordelijke overlevering moeten doen. Een ding weten we nu zeker na dit avontuur twee dagen achter elkaar: we zijn geen berggeiten.

Gisteren zaten we gezellig te eten en ineens:

 

Krak….zei Hub’s gebitsprothese (ja, ja, het is niet bij hoorapparaten gebleven!! ), en er liep een mooie barst van voor naar achteren.. Lastig hoor, eten is dan geen lolletje meer dus hup het internet afstruinen of we niet ergens een tandartskliniek of zo in de buurt konden vinden.

Valt niet mee in het Spaans zoeken, (met andere woorden: het lukte ons niet) dus hup aan een engelse buurvrouw gevraagd of zij niet misschien..

Ja hoor, in het centrum van ons dorp!!!

 

Niet te geloven, maar echt waar, en lang leve Spanje: hier zijn de winkels, en dus ook de tandartsen na 18.00 uur nog open…dus er gauw heen en er was totaal geen probleem: Hub zou zijn gebit over 24 uur kunnen afhalen in een buurstadje, gerepareerd en al.

Nou, kom daar in Nederland maar eens om!!

 

P.S. Heb me nooit gerealiseerd dat Hub zo'n bron van inspiratie is!!

Naast de achterkant van ons dorpje, loop een riviertje de Rio Higueron , door een uitgeslepen ravijn..

Vanuit verschillende uitgangspunten hadden we deze al eens bekeken. En op een dag besloten we om toch eens te gaan zoeken of we daar niet dichterbij konden komen: dus de stevige schoenen aan en lopen maar.

Tja…dat was dus al weer te gemakkelijk gezegd ‘lopen maar’, dat gaat hier hooguit een paar meter zo, en dan niet meer.

 

Er stond een bordje waar duidelijk een wandelaar op getekend was, dus wij optimisten dachten dat dat bordje ook voor ons was.

Niet dus: het pad ging al gelijk over op smal, eng en griezelig…met andere woorden: overwoekerde keien en keitjes die af en toe gevaarlijk begonnen te glibberen en schuiven.

Terug dus..andere weg zoeken.

 

Gelukkig: er liep toch een redelijk weggetje (geasfalteerd zelfs) naar beneden: die namen we. Het ging weer supersteil naar beneden, best wel eng soms. Maar de uitzichten waren prachtig.

En het kabaal van de rivier werd steeds sterker…eindelijk stonden we in de rivierbedding. Maar om evt. verder te kunnen lopen moesten we naar de overkant…

 

Al eens met stijgende verbazing aan een riviertje gestaan, je afvragend hoe dat in hemelsnaam zou moeten? Nou, wij na deze dag dus wel…gelukkig lag er een dikke stok waarmee het wilde lukken. Niet in een vloeiende beweging hoor, zoals je dat mensen op tv wel eens ziet doen, maar dat mag de pret niet drukken: we stonden aan de overkant. Bij het verder lopen roep ik nog tegen Hub dat hij de stok maar daar neer moest leggen, zodat we deze ook later op de terugweg zouden kunnen gebruiken….bleek hij heel iets anders te horen. Dat komt door die verd**** hoorapparaten waarin dat tumult van het stromende water net iets overheersender was…

Hij gooide de stok dus terug naar de kant waar we net vandaan kwamen… Verdere details zal ik jullie besparen!!

Met de kennis van nu….zouden we onze auto nog steeds willen beschermen tegen het zout en de troep op de Nederlandse wegen..

 

Met de kennis van nu….zouden we onze eigen beurs nog steeds willen beschermen, door geen torenhoge verwarmingsrekeningen te moeten betalen.

 

Met de kennis van nu ….zouden we wellicht wat eerder uit Nederland vertrokken zijn.

 

Met de kennis van nu….zouden we wellicht wat planten extra ingepakt hebben voordat we vertrokken.

 

Met de kennis van nu…..zouden we ketjap manis hebben meegenomen van thuis.

 

Met de kennis van nu….zouden we wat meer T-shirts hebben meegenomen.

 

Met de kennis van nu…..zouden we onze benen meer getraind hebben op heuvel op en heuvel af lopen.

 

Met de kennis van nu….zouden we ook onze algemene conditie wat beter op peil gehouden hebben.

 

Met de kennis van nu….doen we dit volgend jaar weer precies zo!

Kwam bij het brood halen vanmorgen een Nederlandse mevrouw tegen met een grote Berner Sennen. Ik zei iets tegen de hond in het Nederlands, en de hond werd helemaal gek..prachtig om te zien.

Het blijkt dat deze mevrouw hier al 10 jaar komt om te overwinteren, van oktober tot april.

Dat is nog eens andere koek dan 6 weken!! Toch geloof ik niet dat ik zo lang van huis zou kunnen zijn, een half jaar!! Dan zou toch het missen van kinderen, kleinkinderen, familie, vrienden te zwaar gaan wegen.

 

Nou ja, waar maak ik me druk om, niemand die het van me verlangt om dat te doen. Maar uit de eerdere logjes die ik hier geschreven hebt, hebben jullie al gemerkt dat je gedachten tijdens zo´n heerlijke, niets/doen dagen alle kanten kunnen opschieten. Zo gauw ze weer de goede kant opschieten, meld ik me meteen weer!!

Maar tot nu toe is het heerlijk om zo maar alles toe te laten wat er komt, en het meest leuke is nu, dat ik in ons logje alles heerlijk kan spuien wat zo al in me opkomt! Nu gaan we eerst eens een flink stuk wandelen, het weer is prachtig, de zon schijnt en het beloofd een aangename dag te worden. 

Als vegetariers zo van dieren houden, waarom eten ze dan al hun eten op?

 

Waarom staat er een uiterste houdbaarheidsdatum op een beker zure room?

 

Als ze 1 man op de maan kunnen zetten, moeten ze ze er allemaal kunnen krijgen.

 

 

Geld is een vreemd goedje; als je het bewaart heb je er niks aan, als je het uitgeeft ben je het kwijt.

 

 

Juf.

"Wat wil je worden" vroeg de juf,

't was in de derde klas,

ik keek haar aan en wist het niet,

'k dacht dat ik al iets was.

 

Zo dikwijls twijfel ik er aan,

dat ik mij zelf kan kennen,

'k heb er nog altijd moeite mee,

om aan mij-zelf te wennen.