Op deze nieuwe weblog halen we mooie, minder mooie, spannende, grappige en leuke herinneringen op aan onze vakanties in binnen- en buitenland. Tot ziens!
van Que en Hanny overgenomen, gewoon omdat wij hier helemaal achter kunnen staan.
Eigenlijk toch triest dat zoveel mensen de ellende in het vorige logje herkende, de ellende met instanties, met ambtenaren. En dan te bedenken dat ik ooit, in een grijs verleden, de Middelbare Beroepsopleiding Sociale Dienstverlener ben gaan volgen, moet er toch niet aan denken dat ik daartussen had moeten werken. Brr..
Inmiddels hebben we de parkeerkaart dus, probleem was wel dat Hub die zelf moest tekenen. Kijk, en dan heeft een dorp toch weer zo zijn voordelen: met de auto geparkeerd bij het gemeentehuis, zelf naar binnen gegaan, de kaart gehaald, naar buiten gelopen, Hub laten tekenen en de pen naar binnen gebracht...KLAAR!
Hub kan dat nog nauwelijks tot niet lopen, een klein stukje. Het herstel gaat enorm langzaam, en in huis lukt het een heel klein beetje of met rollater of met links en rechts verwarmingen en andere uitsteeksels vast houden. Maar dan heb je het wel gehad.
Dus gemeente: MAAK JE BORST MAAR NAT! Yvonne komt nog langs voor van alles, van rolstoel tot scootmobiel en alles wat nog meer nodig blijkt te zijn in de toekomst.
Nog even niet, even is ze nog bezig met een andere 'fijne' instantie: de Woningvereniging, die in al haar alwetendheid besloten had dat onze urgentie niet telde...huh....tja, jullie hebben een eigen huis en misschien straks vermogen en euhhh..
Ja zeg, zo lust ik er nog een paar: een ieder die ons huis ziet en kent weet dat het
absoluut niet te doen is voor iemand met rollater en/of rolstoel.
verbouwen onbetaalbaar is
in deze crisistijd moeilijk te verkopen is, en de grote vraag is of er uberhaupt dan nog wel wat overwaarde zal zijn
En ja: we hebben NU hulp nodig, zo lang kan Hub echt niet wachten. Als we alles al voor afgelopen zomer geweten zouden hebben, ja dan...
Ja dan...
Update: dank jullie allemaal voor de ontzettend lieve, behulpzame reacties. En met het mee nadenken over evt. oplossingen of goede aanpak.
Ter verduidelijking: we wonen al gelijkvloers, alleen voor de slaapkamer moeten we twee treden 'nemen'......en na een nare ervaring gistermiddag weten we dat die treden niet te nemen zijn met de gehuurde rolstoel. (ja, dit begrijpen jullie goed, met Hub gaat het al weer slechter, eigenlijk zou hij gisteren weer naar het ziekenhuis hebben gemoeten. Maar na overleg met huisarts en longarts mocht Hub thuis blijven omdat hij hier met een hoop medicijnen en dagelijks bezoekje van de huisarts de beste verpleging en verzorging krijgt die er mogelijk is. Daar kan geen ziekenhuis tegen op.
En die urgentieverklaring: hier is iemand van de gemeente alles komen opmeten en na berekeningen blijkt ons huis absoluut niet aan te passen te zijn, althans dat zou gigantisch veel gaan kosten, omdat de gang (dragende muren) nu eenmaal veel te smal is om de draai richting huiskamer en andere kamer te nemen.
Dus de urgentie is eigenlijk duidelijk, alleen de woningvereniging doet moeilijk over evt. eigen geld (als ons huis verkocht zou zijn), want ja, we willen we naar een huurhuis toe, een ander koophuis zit er echt niet meer in.
Welkom in de wereld van de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning), uitgevoerd door de gemeentes.
De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) regelt dat mensen met een beperking de voorzieningen, hulp en ondersteuning krijgen die ze nodig hebben. Het kan gaan om ouderen, gehandicapten of mensen met psychische problemen. De Wmo zorgt ervoor dat iedereen kan meedoen aan de maatschappij en zelfstandig kan blijven wonen. Gemeenten voeren de Wmo uit en iedere gemeente legt andere accenten. (informatie van de Rijksoverheid).
Jullie lezen het goed: de bedoeling is dat mensen die hulp en ondersteuning krijgen die ze nodig hebben. Zal het proberen te verduidelijken met een praktijkvoorbeeld.
Begin augustus 2011, toen Hub en ik samen uit het ziekenhuis kwamen, hebben we meteen een invaliden-parkeerkaart aangevraagd. Het duurde 'even', maar 3 november kon Hub al op de keuring komen: 3 maanden wachten, niks van te zeggen toch ?
Tijdens die keuring werd wel al duidelijk dat Hub die kaart zonder meer zou gaan krijgen.
Half december liep ik het gemeentehuis eens binnen om te vragen of de kaart al klaar was. Er werd even nagevraagd en wat een toeval, de bevestiging was netbinnen gekomen....
Eind van de volgende week zou ik wel wat horen...
Niet dus, dan de telefoon gepakt:
'Met yvonne, wilde eens informeren hoe het met de parkeerkaart zit..'
'Sorry mevrouw, de bevestiging is nog niet binnen...'
'Nou, dat weet ik toch wel zeker, hij was 1,5 week geleden al binnen..'
'Oh, euhh, euhhh, tja..... dan zal ik het eens gaan nakijken en bel u zo meteen terug .'
Telefoon gaat:
'Nou mevrouw, dat is toch ook toevallig, de brief is net de deur uit dat u de kaart kunt komen ophalen..'
Een mens wordt in zijn leven langzaam grijs van haar. De een wat grijzer dan de ander, maar uiteindelijk worden we het allemaal.
Kan me de dagen toch nog goed herinneren dat ik mijn haren voelde verkleuren… Echt, soms voel je je haar grijs worden. De eerste keer was toen mijn vader overleed in 1991, na een week had ik een flinke hoeveelheid grijze haren erbij gekregen.
De tweede keer was de dag dat onze dochter voor het eerst alleen op vakantie ging: met de bus naar Polen.
Dat zij dat ging doen kwam omdat ik via mijn werk in de jeugdhulpverlening verschillende keren in Polen geweest was, in kindertehuizen en ook in een tehuis voor verstandelijk gehandicapten. Zij wilde na de middelbare school graag gaan werken met verstandelijk gehandicapten en was daarom ook een keer naar Polen geweest samen met twee collega’s van mij en dat was haar zo super goed bevallen dat ze nu een paar weken alleen wilde gaan naar een speciaal tehuis in Bojanowo, dat we goed hadden leren kennen. Alles was geregeld, ze was hartstikke welkom daar.Ze ging met de bus van Utrecht naar Poznan. Daar zou ze opgehaald worden door de zoon van iemand die ik had leren kennen in Polen, en die zou haar dan naar Bojanowo brengen.. Alles was goed doorgenomen, behalve het feit dat het een groot treinstation/busstation was, met een voor- en achterkant…..
Jullie raden het al: het ging dus fout, dus ik kreeg een paniektelefoontje van onze dochter dat ze niet wist wat te doen omdat ze de man niet kon vinden en niemand goed Engels sprak...
Mijn haar werd acuut grijs…echt, dan sta je hier in Nederland en kan niets. Mobiele telefoons waren er nog niet, en wat nu? Er is heel veel over en weer gebeld met het tehuis, de vader van de jongen, het station…vreselijk was het.
Uiteindelijk is ze in een trein gestapt die naar Rawicz, een dorp redelijk in de buurt van het tehuis, en daar zou ze dan opgehaald worden door de vader van de jongen die haar eigenlijk in Poznan opgehaald zou hebben.
Maar….er waren twee Rawicz’es in Polen, een dorp in het noorden, de andere (die ze moest hebben) in het zuiden. Het was dus nog een paar uurtjes wachten totdat we zeker wisten dat ze in de goede gestapt was….
Mijn haren hebben hun normale kleur nooit meer teruggekregen maar onze dochter had heel veel geleerd en heeft fijne weken in Polen gehad!
Hij weet toch zelf ook wel hoe hij respect moet betuigen, zou hij dat even vergeten zijn?
PVV noemt hoofddoek Koningin trieste wanvertoning
zondag 8 januari 2012 12:42
De PVV is verbolgen over het feit dat koningin Beatrix en prinses Máxima een hoofddoek droegen tijdens het bezoek aan een moskee in Abu Dhabi. Volgens de partij van Geert Wilders legitimeert de Koningin hiermee de onderdrukking van vrouwen.
Stil en dromerig zitten we naast elkaar naar buiten te kijken. De vogeltjes hebben kermis, ze vliegen af en aan en hangen links aan de bol, rechts aan het zakje pinda's , ze zoeken zelfs op de grond.... wat is dat? Ja, echt, een krokusje, een eerste kleine optimist die zijn kopje boven de grond durft te steken op 6 januari 2012.
6 Januari 2012, de dag dat we in ons al gehuurde appartement in Spanje terecht konden voor onze tweemaandelijkse overwintering.
Dat kan niet (meer) doorgaan, de reis zou een te grote belasting voor Hub zijn.
De vraag of het ooit wel nog kan ligt nog open...
en dat houden we ook zo, gewoon alles nog open laten.
Af en toe gaan onze gedachten de afgelopen dagen met ons op de loop door Frankrijk: in gedachten zagen we Dyon, Lyon, de Rhone, Orange en de eerste cypressen. Gisteravond zaten we in gedachten in ons restaurantje (al jaren) aan de voet van de Pyreneeeen, heerlijk bij het open haard vuur.
En vanmorgen - nog liggend in bed- gingen we in gedachten de Frans-Spaanse grens over, de hele hoge berg omhoog, daarna naar beneden richting Barcelona.
Het krokusje lijkt ons op te willen fleuren en ons te herinneren aan alles wat nog zo mooi is, we kijken elkaar aan en weten: we gaan ervoor, we gaan door met genieten van alles wat het leven ons brengt. En de toekomst? Daar kan niemand in kijken, maar een ding is zeker: ook volgend jaar zal dit krokusje weer bloeien.
Deze advertentie stond vlak voor Kerst in een krant in Belgie. Waarom ik de doden-advertentie van Maria Raeyen (roepnaam Nini) hier plaats?
Omdat vooral het middenstuk in mijn ogen grandioos is:
'Zoals ze zelf wou, zal er geen koffietafel zijn, noch rouwbrieven of prentjes. Diegene die koffie wenste, hebben volgens Nini tijd genog gehad om die samen met haar te drinken.'
101 Jaar is ze geworden, en weten jullie wat? Ik denk dat ze dat zeker ook te danken heeft aan haar realiteitszin en niet bang zijn om zichzelf te zijn. Wie anders zou er op zo'n zinnetje komen op zijn/haar rouwbrief?
Haar realiteitszin omdat ze zich goed bewust was van het feit dat op zo'n begrafenis altijd -tig mensen komen die bij leven niet of nauwelijks bij haar op bezoek kwamen.
Het is jarenlang traditie geweest om op oudjaarsavond dit te kijken. En ieder jaar lagen we in een deuk. (Het werd altijd op een Duitse zender uitgezonden).
Zo maar een foto.
foto | mooie dingen
|
01 Januari 2012 | 19:54:29
Oudjaarsdag, het is donker buiten, Hub en ik zitten allebei achter de pc en verzuchten regelmatig: 'wat hebben we het toch goed zo, meer hebben we niet nodig'...
Als ik dit logje plaats is het al 2012, is oudjaar voorbij (we hopen dat iedereen een hele mooie jaarwisseling heeft gehad) en zijn de eerste goede voornemens wellicht al gesneuveld.
Zittend achter de pc kwam ik deze foto tegen:
Is die niet schitterend?
Mij greep ze aan, waarom? Ach, ik weet het niet, maar zo'n menneke dat daar samen met zijn vader op het land is, wat dromerig voor zich uit starend. Wat is het leven dan nog mooi!!
Wij wensen alle onze puntvrienden en vriendinnen 'unne gooje roetsj in ut nuuje joar', en voor al degenen die nog oliebollen overhebben de volgende tip:
Voor het nieuwe jaar wensen wij iedereen een jaar vol van gezellige, fijne, grappige, mooie, heerlijke, te gekke, super-dan-super, grootse, dagen met vooral veel liefde en gezondheid!!
Wij gaan genieten van alles wat ons dit weekend wacht...tot volgend jaar!
Kerstmis 2011 is voorbij en ondanks alles zeggen we: het was goed zo!
Eerste kerstdag was ik 's morgens even bij onze jongste dochter, waar ook mijn moeder kerst gevierd heeft.
Op tijd naar het ziekenhuis gegaan en ben daar gebleven tot 's avonds. 's Middags kregen we een gebakje (wat op een halve ui leek maar heel lekker was) en het eten 's avonds viel voor mij onder de categorie 'goed bedoeld maar..'
Maar ik was de enige, Hub en de anderen hebben alles opgekregen, dus het zal wel aan mij liggen.
Maar het was heerlijk om gewoon de hele dag bij elkaar te zijn.
Gisteren ook weer vroeg richting ziekenhuis en rolstoel mee naar boven genomen. Hub heeft eerst wat geoefend met lopen op de gang, en daarna zijn we gezellig naar beneden, naar het restaurant gegaan. En eenmaal daar besloten we ook daar maar lekker samen te eten.
's Avonds onder het bezoekuur kwam bijna de hele familie van Hub op bezoek, en werd het nog erg gezellig.
Het was goed zo!
Hoop dat voor jullie allemaal de dagen ook mooi geweest zijn, dat ook jullie kunnen zeggen vandaag: HET WAS GOED ZO.
En nu weer een gewone dag, kleinkinderen hier, strakjes naar het ziekenhuis..we gaan er iets van maken!
Laat ik nou net deze week ergens gelezen hebben dat 25 december helemaal de dag niet is dat Jezus geboren is. 25 december is gekozen door keizer Constantijn de Grote en bisschoppen van de uit vervolging bevrijde vroege kerk. Op deze datum werd namelijk rond de Middellandse Zee tot dan toe de zonnegod vereerd. In principe is het dus een willekeurige datum..
Op zich maakt dat natuurlijk niets uit voor de gedachte die er achter het kerstfeest hoort te zitten. In mijn ogen heeft dat alles te maken met liefde, vrede en verdraagzaamheid, zonder vooroordelen en uitsluitingen.
Maar wat zie ik om me heen? Niet veel van dat alles, ja, heel veel mensen hebben de kerstboom vrolijk flonkerend in huis staan, een welkomstster boven de voordeur…..maar bel asjeblieft niet aan met je sores, want daar hebben ze geen tijd voor.
Ook de prachtigste kerstkaarten krijg je van mensen, die gedurende een jaar niets van zich hebben laten horen, we mochten zelfs een kerstkaart ontvangen van mensen die al maanden niets meer met ons te maken willen hebben…
Dan valt je de schoen toch uit? Wat zeg ik? De schoen? Wel nee, allebei de schoenen..
Gelukkig zijn er ook heel veel andere mensen, mensen die wel gemeende kerstgroeten sturen, die wel vanuit de kerstgedachten jou de beste dingen toewensen, en die ook hun huis en hart openstellen voor andersdenkenden, anders gekleurden, kortom: andere mensen.
Voor alle mensen die deze Kerst alleen zijn, en vooral zich alleen voelen (en volgens mij zijn dat er nog veel meer!) het volgende prachtgedicht van Willem Wilmink:
Troostlied voor wie met kerst alleen is
Wees niet zo bang voor Kerst.
Het zijn twee dagen,
dat is niet meer dan achtenveertig uur.
En uren, het ene vlug, het andere trager,
uren vervliegen op den duur.
Raak niet verloren in herinneringen,
wees toch een beetje wijzer deze keer.
Zing maar "Stille nacht" als je kunt zingen,
want stil zal het zijn, die nachten. Zeer.
Zing in jezelf:"De witte vlokken zweven."
Terwijl de regen langs de pannen ruist.
Het kind is niet in Bethlehem gebleven:
Het is naar Golgotha verhuisd.
Gedenk de dieren op de schalen en borden.
die zitten meer dan jij in de puree.
Eten is beter dan gegeten worden
ook in de glans van Lucas 2.
Zeg "nee" als mensen je te eten vragen,
want in een andermans gelukkige gezin
daar is de kerstboom enkel te verdragen
met een uitslaande brand erin.
Wees niet zo bang voor Kerst…
Het zijn twee dagen.
Een man en een vrouw gaan langs de wegen
De lucht is koud, de wind zit tegen
Geen Dickens-sfeer, geen welbehagen
En af en toe hoor je haar vragen
Met zachte stem:
Is het nog ver naar Bethlehem?
Ja, 't is nog ver naar Bethlehem
Opnieuw een jaar van vluchtelingen
Die schamel langs de wegen gingen
Opnieuw een jaar van oorlogsrampen
Van hongersnoden en van kampen
En requiem.
Is het nog ver naar Bethlehem?
Ja, het is nog ver naar Bethlehem
Van de verloren Hof van Eden
Naar de onmogelijke vrede
Zo trekt de mens over de wegen
En soms kom hij die ezel tegen
Met haar en hem
Is het nog ver naar Bethlehem?
Ja
Ja
't Is nog heel ver naar Bethlehem
(van Ivo de Wijs)
Update: Hub ligt nog steeds in het ziekenhuis, en zal ook voor de kerst niet thuis komen. Het gaat langzaamaan wel beter met hem, maar het zijn zo'n kleine muizenpasjes dat men nog heel voorzichtig met hem is.
Zijn weerstand is natuurlijk op het nulpunt, zijn conditie ook, en dat is toch de bedoeling dat dat allemaal wat opgelapt wordt.
Het is wel zo dat tot nu toe alle uitslagen een positieve lijn laten zien, dus we zijn hoopvol!
Wat geweldig te lezen dat zoveel mensen aan ons gedacht hebben om 16.00 uur, wat fantastisch, dank je wel.
Maar helaas.....het gesprek ging niet door want Hub werd 's morgens met spoed opgenomen op de intensive care...
Het ging heel slecht, kreeg totaal geen lucht meer.
Gelukkig slaat de behandeling op de I.C. goed aan, en toen ik in het ziekenhuis kwam, zo'n half uurtje nadat het gebeurd was schat ik, had hij al weer zijn eigen kleur.
Hij ligt wel aan alle toeters en bellen, men blijft ook doorgaan met onderzoeken.
Inmiddels heeft men al gevonden dat het hart aan 'boezemfibrilleren' lijdt, en daar word je dus ook heel kortademig van, dus als hij hier de goede medicijnen voor gaat krijgen dan zou dat al een hele verlichting zijn. Hopen we..
Verder onderzoeken ze werkelijk alles, ook gisteren is er weer ontiegelijk veel bloed afgenomen om onderzocht te worden. Ook op legionella hebben ze onderzocht, en daar weten we al van dat het dat niet is.
Voorlopig ben ik zoveel mogelijk in het ziekenhuis, dus kom niet langs bij iedereen, maar ik hoop gauw weer beter nieuws te hebben.
Was vandaag een mooie dag? JA, het was een mooie dag..
Er was eerst gezegd dat Hub vandaag misschien naar huis mocht, maar dat werd al gauw genoeg donderdag...en vanmorgen hoorde hij dat hij nog niet naar huis kan, ook niet morgen. Er moeten blijkbaar nog onderzoeken plaats vinden.
Of dat een tegenvaller was? JA, dat was een enorme tegenvaller..
Maar toch...aangezien we beiden werkelijk met de ziel onder de arm liepen ben ik om een uur of 12.30 uur vanmiddag naar het ziekenhuis gereden, gewoon, om bij Hub te zijn. En dat deed goed....langzaam kroop de ziel weer onder de arm vandaan en onder het bezoekuur heb ik Hub met toestemming naar een ander restaurant in het ziekenhuis gereden. Heerlijk, met zijn tweetjes wat drinken en later wat eten, beter dan dat ziekenhuis eten.
Gewoon, weer effe alsof alles normaal was.
En dat was fijn!!
Morgen om 16.00 uur hebben we -eindelijk- het gesprek met de longarts waar we al dagen om aan het vragen zijn, dus wie weet weten we morgen meer.
Het was uiteindelijk toch een fijne dag, en die neemt niemand ons meer af.!
Gelukkig kan ik vertellen dat het nog steeds, weliswaar met hele kleine stapjes, vooruit gaat met Hub. Als het zo blijft mag hij deze week een keertje naar huis.
Gisteren was ik (zoals ik altijd ben) veel te vroeg in het ziekenhuis voor het bezoekuur. Was een uur te vroeg, heb toen Hub gebeld en gezegd dat hij misschien kon voorstellen dat ik hem kwam ophalen, zodat we gezellig die tijd in het restaurant konden zitten. Het mocht, en ik kan jullie zeggen: we hebben genoten!
Hij ligt namelijk op een vierpersoonskamer, dus van gesprekken met ons tweeen komt niet veel terecht, en er gebeurd zoveel dat we daar wel behoefte aan hebben natuurlijk.
En nu kon het eindelijk!! En alsof heel Noord-Limburg er rekening mee wilde houden: al die tijd dat wij er zaten zaten er geen andere mensen in het restaurant.
Dit heeft ons allebei heel goed gedaan, zodat we deze komende week ook weer met vechtlust ingaan.
Want die vechtlust zal beslist nog nodig blijven, om te beginnen weten we nog steeds te weinig van de oorzaken van de terugvallen, en ook over hoe de toekomst er zal uitzien is ons nog steeds niet helemaal duidelijk.
Tuurlijk zien we wat er aan de hand is, steken we ook onze koppen niet in het zand, maar toch...
We willen nog zoveel, en vooral samen! En daar gaan we voor en blijven we voor gaan.
We eisen in ieder geval een uitgebreid gesprek met de longarts over alles, want zoals al eens eerder bij mijn operatie gebleken is: de communicatie in dit ziekenhuis is ronduit slecht. Maar ze zullen er aan moeten geloven, of ze er zin of tijd voor hebben of niet.
Om te beginnen allemaal weer bedankt voor jullie lieve berichtjes. We lazen ze wel, maar van reageren kwam niets, sorry.
Hoe is het hier? Maandagmiddag naar de longarts, en omdat Hub inmiddels helemaal niks meer kon, omdat hij er absoluut niet de energie meer voor had, besloot deze hem op te nemen. Dat viel enorm tegen, ondanks dat we allebei goed wisten (met ons verstandige verstand) dat het goed was.
Inmiddels hebben we ons er ook bij neergelegd: wat anders is toch niet mogelijk.
Was vorige week al gebleken dat Hub vocht achter de longen had, nu bleek dat hij ook longontsteking had.
Inmiddels gaat dat allebei al beter: het vocht is zo goed als weg, en de ontsteking vermindert ook hard.
Toch blijft het zuurstofgehalte in het bloed veel te laag en dat betekent dat hij nog steeds de energie niet heeft voor wat dan ook. Zorgelijk.
Wel zijn ze alles aan het onderzoeken hoe en waardoor dit ineens zo slecht is geworden en waarom Hub eigenlijk steeds die enorme terugvallen krijgt.
We blijven hopen dat er iets uitkomt, heel hard, want alleen dan kan men er wellicht iets aan doen.
Tja, en dan zit je hier alleen thuis en ga je maar aan de slag met dingen die je eventueel wel zou kunnen doen, zoals inschrijven bij een woningvereniging omdat de toekomst er toch zo uit begint te zien dat we een aan een rolstoel aangepaste woning zullen moeten hebben. We wonen heel leuk, heel knus, maar met hoge drempels, een klein trappetje en hele smalle deuren en gang.
Nou ja, we zullen zien wat hier de toekomst brengt.
Voor nu wens ik iedereen een heel fijn weekend, zover men niet weggewaaid is en tot gauw!
Toch even een kleine update van de perikelen in huize Jut en Jul.
Om te beginnen, niet schieten, niet lachen maar ons rode ootootje is weg en vervangen door een .
Een mooi, zwart exemplaar en nog zo weinig gereden dat ik moeite moet blijven doen om op de weg te blijven kijken, want ik staar steeds maar naar die kilometertelling. Wow...wat een laag getal.
En gepoetst dat die is: zeker te weten, ik heb nog nooit in zo'n schone auto gereden.
Met mijn moeder gaat het goed, ze is goed opgeknapt van het gedotter en was met Sinterklaas al weer hier, met haar eigen auto. Nou, is dat knap of is dat knap?!
Met Hub gaat het minder, al een hele tijd. Hij heeft erg veel last van benauwdheid en vandaar dat we vandaag weer naar de longarts gaan.
En Sinterklaas? Die is hier geweest en hoe!
Hij werd al verwelkomd:
Gespannen gezichtjes in afwachting van alles wat er gebeuren zou:
en uiteindelijk, ja hoor, waren ze net met met zijn drietjes aan het zoeken of er misschien wel cadeautjes lagen op de slaapkamer, ging de bel! Ja, verdorie, al weer net te laat, jammer, er stonden twee zakken voor de deur maar geen Sinterklaas of Piet meer te zien. Nou ja, volgende keer beter.
Nu snel de cadeautje bewonderen en uitpakken!
Feest was het, een grandioos feest met veel fijne presentjes.
En Opa Hub? Die heeft genoten, met volle teugen, heerlijk al dat grut om je heen!
In het vorige logje hebben jullie allemaal Hub's zuurstofconcentrator kunnen zien.
Nou, voordat die hier in huis stond is er heel wat water door de Maas gevloeid.
Eigenlijk had Hub een gewone concentrator, zo groot als een groot nachtkastje ongeveer en een ding wat ontiegelijke herrie maakte, de hele dag.
In de garage stond een 80-liter vat vloeibare zuurstof, waar we dan kleinere kannetjes op konden vullen als we uit huis wilden.
Nu zijn we al drie maanden bezig met bekijken hoe we zuurstof op reis, en in Spanje geregeld zouden kunnen krijgen.
Ons ook viel al heel gauw (op internet) op de mobiele eclipse, die jullie dus op de foto zagen. Gebeld of we die konden huren: ja, maar dat zou ons meer dan 900 Euro gaan kosten. Pfff...een hoop geld, dus we gingen bekijken of het niet beter was dan hem te kopen: tussen de 4500,00 en 5000,00 Euro...ook niet misselijk, maar wat was wijsheid hiering.
We hebben heel wat offertes aangevraagd, en vooral: heel, heel veel kontakt gehad met de zuurstofleverancier (die je dus niet zelf kunt kiezen, dat doet je zorgverzekering voor je). Helaas, er was niks aan te doen.
En toen? Toen ging de auto kapot zoals jullie weten, toen was de vraag kopen/huren gauw opgelost. Huren dus...
Doorgegeven aan de leverancier,en voorgesteld dat ze die twee maanden het vat in de garage en de lompe concentrator konden ophalen, anders stond dat hier voor niks.
En nu komt het....drie maanden gezocht, gemaild, gebeld etc......
'Okay mevrouw, dan krijgt u nu de mobiele eclips, en dat betaalt de verzekering omdat u anders geen zuurstof meer heeft'....
Nou vraag ik je! Hadden ze dat niet in het eerste mailtje kunnen schrijven?
Nu hebben we hem dus, en hij bevalt super. Is klein, maakt nauwelijks lawaai en als we naar buiten willen: hup, hij kan mee. In de auto kan hij aangesloten worden op de sigarettenaansteker, komt die ook nog eens van pas.
Ja, net als jullie dachten Hub en Yvonne dat mijn logeerpartijtje niet door zou gaan, maar gefopt: het ging wel door, maar dan een dagje later.
Nu moet ik bekennen dat ik toch wel gedacht zou hebben dat de vlag uit zou steken, de slingers op zouden hangen en er een feestelijke stemming zou zijn als ik eindelijk, na zo'n maand of vier hun weer met een bezoekje vereer...
Maar niks ervan, geen slingers, geen vlag, ja zelfs geen gezang.
Pfff, jullie kennen me inmiddels goed en weten dat ik het zonnetje in huis ben, maar denk je dat ik door die wolken daar heen kan breken? Nee hoor, ja, een flauw zonnetje mag ik af en toe zijn, maar voor de rest is er wel veel veranderd daar.
Poeh, poeh, Hub gaat zelfs niet meer mee naar buiten als Yvonne met me gaat wandelen, hij zegt dat het te koud is voor hem, pff, watje!
Daarnaast moet ik de hele tijd uitkijken waar ik mijn poten zet: jullie zullen het niet geloven, maar door het hele huis ligt een slang, die aan de ene kant vast zit aan een apparaat en aan de andere kant (ja sorry, jullie zullen het niet kunnen geloven..) aan Hubs neus. Nou vraag ik je!!
Tot overmaat van ramp is er vanmorgen iets heel ergs gebeurd: Brommetje, die gisteren nog gezellig hier op bezoek was, is vanmorgen gestorven. Zoals jullie weten is Brom het lieve hondje van de dochter van Hub en Yvonne. Gisteren wilde hij ook al niet met me spelen...flauw hoor.
Nou, ben ik een zonnetje in huis, ben ik de vrolijkheid zelve, ben ik het stralende middelpunt overal: hier dus niet blijkbaar. Pff...vraag volgende keer of ik ergens anders heen mag, of denken jullie dat het nog wel gezellig zal worden bij Hub en Yvonne. Dat ze me ooit een dag weer kunnen waarderen?
Heb er een hard hoofd in, nou hebben 'mijn' soort honden over het algemeen al een hard hoofd in, maar dat van mij is nog harder..
De enige zoon van een moeder stierf. In haar verdriet en wanhoop zocht ze de Boeddha op, om te vragen of hij misschien haar zoon weer tot leven kon brengen. De Boeddha ging niet in op haar verzoek, maar zei: "Brengt u mij een mosterdzaadje uit een huis dat nooit verdriet heeft gekend. Dat kunnen we gebruiken om het verdriet uit uw leven te verdrijven."
De vrouw ging direct op pad om zo'n magisch zaadje te ontdekken. Maar welk huis ze ook binnen ging om haar vraag te stellen, steeds opnieuw bleek dat ieder huis wel zijn eigen verdriet kende of had gekend. De verhalen van de inwoners, of het nu vorsten waren of bedelaars, raakten de vrouw zodanig in haar hart dat ze een tijdje bleef om hen te troosten. Ze dacht bij zichzelf: "Wie is beter in staat om deze arme, ongelukkige mensen te helpen dan ik, die zelf ongelukkig ben?"
Ongemerkt begon ze in de loop der tijd door deze betrokkenheid bij anderen haar eigen verdriet te vergeten. Ze vergat het magische mosterdzaadje, zonder te beseffen dat dit inderdaad het verdriet uit haar leven verdreven had.
Even een kort logje , want jullie zijn niet gewend van ons dat hier dagenlang hetzelfde logje blijft staan.
Afgelopen zondag werd mijn moeder onverwachts met hartklachten opgenomen, dus dat was schrikken. En meteen in de auto naar het zuiden (Sittard) rijden.
Ze is inmiddels onderzocht en gisteren is ze gedotterd. Ze had enkele vernauwingen.
Maar alles is goed nu en als het zo blijft mag ze waarschijnlijk morgen weer naar huis.
Jullie zullen begrijpen dat we de afgelopen dagen meer in de auto en in het ziekenhuis gezeten hebben dan achter de pc.
Tussendoor moesten we ook nog enkele auto's links en rechts gaan bekijken, want voor 5 december moet ons rode ootootje vervangen worden.
Al met al zijn we druk bezig geweest.
Maar ook goed nieuws: morgenavond komt Charlie weer logeren, dus bereid jullie maar voor! Hij is van voordat wij zo ziek zijn geworden afgelopen voorjaar niet meer hier geweest, dus hij zal zeker veel te vertellen hebben.
Voor nu laat ik het hier bij, wel hoop ik dat Punt weer gauw normaal doet, tjee, wat is dit vervelend dat je nergens meer bericht van krijgt.
Oh ja: Hub heeft sinds afgelopen zaterdag een nieuw logje op www.muziekdromen.punt.nl, dat weten ook nog maar weinig mensen denk ik.
Woorden verklaard.
taal | gekke dingen
|
21 November 2011 | 09:48:46
Zo maar wat woordjes vertaald:
Asbakjes: in de trein educatieve voorziening voor kinderen om hun ritmegevoel te ontwikkelen.
Beleidsmedewerker: ambtenaar die het politieke werk doet dat de politici boven hun pet gaat.
Centrifuge: Frans woord voor wat wij noemen een droogzwierder, draaitrommel, slingerbalk, draaibalk, slingertrommel, middenvliederij, buitenwaartsrondelaar, wobbel-wobbel-truf-truf-truf-jiing-prrrt-hiiijjiiiiiiing.
Kat: Het enige dier dat huismensen houdt.
Nieuw: Het oudste woord in de reclame.
Vlaai: In Holland: een plak koeiestront; in Limburg: een delicatesse...
Werken: Ouderwetse, inefficiënte manier van geld verdienen.
Gelukkig, de toiletbordjes hebben iedereen veel plezier verschaft, onszelf inclusief.
Tja, hoe kom je erop? Simpel, door een leuke email die ik van iemand kreeg, en 'zooo is het gekomen..'..
Voor al degenen die er heel veel andere dingen achter zochten: foei toch!
De kaart voor de familie Rijn is op de post, met een postcode, en hij zat tot nu toe niet meer in onze brievenbus, dus alles zal wel goed gekomen zijn denken we.
En nee, ik heb ze niet opengemaakt, dat is een soort van erecode hier in huis: post van iemand anders maak je niet open.
En toen kwam vanmorgen het trieste bericht binnen wat we al jarenlang vreesden en met grote knopen in de maag tegemoet zagen. En toen was het zover: ONS TROUWE RODE OOTOOTJE GAAT WAARSCHIJNLIJK AFGEKEURD WORDEN.
Hij zou nog gemaakt kunnen worden, en volgens de garagehouder was het voor een knutselaar gewoon een paar uurtjes werk, maar ja, die knutselaar kennen we niet. Als de garage het gaat doen wordt het veel te duur aan arbeidsloon, en tja, hoe stoer ons ootootje ook is, dat was en is hij niet meer waard.
Dus nu zitten we al driftig te kijken hoe en wat nu verder, er zal toch een nieuwe moeten komen.
En die mag onooglijk zijn, dat maakt ons niks uit, maar moet het wel altijd doen, kortom: net zo trouw als ons ouwetje.
Pfff.....maar wat zijn er veel auto's.
Voorlopig zijn weer even van de straat en houden we ons even heel stil en rustig.
Nou zeg, wat we toch nu aan onze fiets hebben hangen!
Van de week bezorgde de postbode ons een kaartje
Zoals de lezers van onze log al lang weten wonen wij in Limburg en niet in Leidschendam. Van Rijn, maar ook de straatnaam lijken in de verste verte niet op onze naam en straatnaam, dus we vonden dit vreemd..
Maar goed, zonde als de fam. van Rijn haar kaartje niet krijgt, dus we hebben het weer opnieuw in de brievenbus geduwd. In de hoop dat het nu goed kwam.
Wie schetst onze verbazing toen het kaartje weer bij ons in de brievenbus belandde..
Kan iemand ons uitleggen hoe dit kan?
Is er trouwens iemand die de familie van Rijn kent?
Sint Maarten en de elfde van de elfde.
persoonlijk | mooie dingen
|
11 November 2011 | 10:51:37
En daar stond het grut dus, te zingen. Wel een Sinterklaasliedje, wat het giechelgehalte behoorlijk vergrootte.
Van de lampionnen was er nog eentje over, die geen licht meer gaf, maar er werd zo verschrikkelijk hard gelachen dat dat nog niet eens opviel.
En vanmorgen? Vanmorgen ging ik mijn boodschappen doen en het was een zeer kleurrijk gezelschap dat bij de bushalte stond. Een hoop middelbare scholieren allemaal al verkleed: vandaag wordt immers Carnaval ingeluidt.
Dit is iets dat ik zelf van vroeger niet ken, maar ik merk dat het op de dorpen hier ook veel meer leeft.
Hier in het dorp 'schiet' men het carnavalsseizoen in: er worden elf kanonsschoten afgeschoten, waarom men dat doet is onduidelijk. Het is een traditie die bij veel Noord-Limburgse carnavalsverenigingen in ere gehouden wordt.
Ach ja, een traditie is ook leuk als je ook de herkomst niet weet.
Zo, de week is al weer halfweg, en vanavond wordt Sint Maarten (Sinte Merte)al weer gevierd bij ons in het dorp. Zo meteen de spullen (snoepjes en koekjes) klaar zetten voor strakjes als aangebeld wordt. Wordt bij jullie dit ook gevierd?
Hier gaan de kinderen straks in lampionnenoptocht naar een heel groot Sinte Mertensvuur, ergens aan de rand van het dorp. Daar worden meestal oliebollen of wafels uitgedeeld, en muziek gemaakt. Daarna gaan de kinderen langs de deuren, zingend van Sinte Mertens veugelke, en krijgen ze snoep, koek of fruit.
Gisteren ook het journaal gezien dat Joe Frazier, de bokser gestorven was. Wie heeft DE grote wedstrijd destijds 8 maart 1971 in Manilla tegen Cassius Clay gezien. Ik kan me nog goed herinneren dat ik opstond, midden in de nacht, om samen met mijn vader deze wedstrijd te kijken.
Waarom ik dat deed weet ik nog niet eens meer, was helemaal geen fan van boksen, maar vond het samen kijken wel gezellig.
Deze week zijn Hub en ik goed begonnen: maandagmorgen zijn we allebei weer naar fitness gegaan!! Uiteraard konden we lang niet meedoen met de groep, maar wat we wel konden hebben we gedaan, en dat in ons eigen tempo.
En het was leuk, het was leuk om de mensen weer terug te zien waarmee we nu al jarenlang iedere maandagmorgen al zwoegend, zwetend en koffie drinkend de week beginnen. .
's Avonds is Hub ook weer voor het eerst naar de repetitie van de fanfare gegaan. Lief, in de pauze kreeg hij een (verdiend) klaterend applaus, is dat niet leuk?
"Op zekere dag wilde Gandhi
ergens in de binnenlanden van India
op de trein stappen, toen hij struikelde
en zijn rechtersandaal verloor.
De trein begon te rijden
en Gandhi was zijn sandaal kwijt.
Daarop gooide hij ook
zijn andere sandaal naar buiten.
"Waarom deed u dat?"
vroeg een Engelse overheidsdienaar
"Aan één sandaal heb je niets. Ik niet en ook niet de man
die de andere sandaal vindt. Nu heeft die man tenminste een compleet paar" "
Van de week ging ik de kleinkinderen uit school halen. Ze zouden bij ons een broodje komen eten tussen de middag.
De kleinzoon (van 7) kwam helemaal enthousiast de school uit met in zijn handen een slordig opgevouwen briefje. 'Oma, oma, weet jij ons emailadres?"
Toen ik bevestigend antwoordde werd hij helemaal lyrisch, want nu kon hij bij ons aan de pc zijn zusje laten zien dat hij iets geweldigs ontdekt had.
Hij liet me het briefje zien: de bedoeling was het Sinterklaasjournaal te koekelen, en dan je naam en emailadres achter te laten. Dan kreeg je een heel leuk filmpje te zien, waarin de Sint je in je naam aanspreekt en je naam ook in het grote boek schrijft. En dat, oma, betekent misschien wel extra cadeautjes...
Tja, hoe kan ik hier nee tegen zeggen? Dus even gekoekeld...
Dit maakte even goed wat de oma van een ander kind me net in alle ernst gevraagd had: 'wat vind jij nu van die zwarte die ze hier willen houden..'
De stoom kwam al uit mijn oren, maar ik antwoordde haar dat ik ook heel verontwaardigd was. Je zag haar opgelucht adem halen 'oh, een gelijkgestemde, gelukkig'...
Ik antwoordde haar dat ik behoorlijk pissig was dat ze alleen Mauro hier wilde houden, dat ik vond dat ze dan ook al die onterecht uitgewezen jongere asielzoekers maar terug moesten halen, pas dan was het eerlijk.
Ze keek me met stomheid geslagen aan en wist me alleen nog te vragen of ik wel wist wie dat allemaal betaald had voor die Mauro, zijn opleiding en opvang.
Tuurlijk wist ik dat: wij allemaal samen.
Heb me even afgevraagd of ze Ingrid met de voornaam heette, maar ze is van een oudere generatie, betwijfel het.
P.S. Dus jullie weten het nu: als jullie iets op moeten zoeken: EVEN KOEKELEN!
DEN HAAG - Bewoners van verpleeghuizen kunnen vaker naar de wc wanneer ze dat willen. Dat concludeert het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) in een rapport dat dinsdag wordt gepresenteerd.
In welk land leven wij in hemelsnaam? Dit is nieuws notabene! Dat ouderen vaker naar de wc mogen kunnen, wanneer ze dat willen.
NIEUWS!
Gelukkig was in mei al bekend dat ze geen eigen bijdrage voor het WC-papier hoeven te betalen....dat was toen ook NIEUWS!
Zijn er nog mensen die oud, echt oud willen worden? Ik niet in ieder geval.
Tja, en nu is vanavond duidelijk geworden dat Mauro geen verblijfsvergunning krijgt: schandalig, dat klopt. Maar waar waren al die mensen, die nu moord en brand schreeuwen, t-shirts dragen met 'Mauro moet blijven' , toen al die andere asielzoekers onterecht uitgewezen werden? Waar waren de protesten toen Mohamed Yahya en Abdinassir Abdulatif werden teruggestuurd naar Somalie, waar ze vervolgens vermoord werden?
En wie protesteerde toen Nezam Azimi teruggestuurd werd naar Afghanistan en daar vermoord werd..
en wie protesteerde toen..
Zo kan ik nog een hele tijd doorgaan. Maar dat is zinloos, een goed lezer begrijpt wat ik bedoel.
En dit is Nederland, het land dat in de top 10 van de rijkste landen van de wereld staat.
Internet is toch een gek ding. Het is nog niet zo heel erg lang geleden dat ik 100% zeker wist dat ik nooit, maar dan ook nooit met een pc zou willen werken. Ergens zo'n 12 jaar geleden rolde ik er door mijn werk toch in, maar deed er nog verder niks mee dan dat wat ik voor mijn werk moest doen.
En toen, toen kwam een moment dat ik een herseninfarct kreeg, en zo hard op zoek ging naar informatie, nog meer informatie en vooral: naar lotgenoten. En die vond ik, en dankzij hen, dankzij het samen erover kletsen op internet, lukte het mij, lukte het ons, het hele gebeuren een plaats te geven in ons leven. Het lukte om de draad weer op te pakken en door te gaan.
Een paar jaar later ontdekte ik 'Beleefdelente.nl', en werd helemaal verliefd op de steenuiltjes. Wat was dat een ervaring, geweldig! Via het clubhuis kon je kletsen met mede 'uiltjesliefhebbers' en dat was gezellig. Toen Beleefdelente stopte besloten we om op Hyves elkaar verder te ontmoeten.
Nu had ik me tot die tijd verzet tegen Hyves (net zoals lang tegen de pc), maar ja, wilde een aantal mensen toch blijven ontmoeten, dus toch maar meegegaan.
En geloof het of niet: heb een aantal van de liefste vriendinnen ontmoet in mijn leven.
Het klopt, we hebben alleen kontakt via internet, maar geloof me, dat kan een heel fijn, intensief, warm, gezellig, troostgevend kontakt zijn en als een van hen iets zou gebeuren zou ik meer dan verdrietig zijn. Ik wil ze niet meer kwijt uit mijn leven.
En dan begin je een paar jaar geleden met Punt, eigenlijk voornamelijk om de familie op de hoogte te houden als wij weer eens richting Spanje vertrekken met ons oude rode ootootje. En dan blijken hier in de loop der jaren ook kontakten te ontstaan waar we heel blij mee zijn. Kijk eens naar de afgelopen maanden, die zijn zo zwaar geweest, maar vaak waren de reacties op ons logje van dien aard dat we de moed weer vonden om door te gaan. Dank allemaal!
Ons zul je nooit meer horen met: 'voor ons geen pc, geen interne't', het heeft ons leven verrijkt!
Even laten weten dat vandaag alles goed is gegaan!
Heb niks geks gedaan, ben niet gevallen, ben niet gestruikeld, helemaal niks, nada, zero...
Gevolg: waar moet ik dan nu over schrijven?
Dat ik vanmorgen al inkopen ben gaan doen voor 5 December?...
Dat ik vanmiddag naar de kapper ben geweest?.....
Dat ik boos ben dat Leers de moed niet heeft om voor Mauro de enige juiste beslissing te nemen?..
Dat ik met verwondering zit te kijken naar alle commotie over vanavond 'D-Day voor de Euro', terwijl ik nu al weet dat er toch niks uitkomt?...
Dat ik me nog kan herinneren dat de wereld 6 miljard inwoners had (1999) en dat we in die 12 jaar 1 miljard nieuwe bewoners hebben mogen verwelkomen (waaronder drie kleinkinderen van ons)...
Dat ik nu aan de pc zit en hartstikke melig van mezelf wordt?
Dat ik daarom maar gauw een eind aan dit melig stukje maak.
Wat ik eigenlijk wilde zeggen:
dank jullie allemaal voor de goede adviezen en goede raad.
Zo, er is weer een beetje rust in huize Jut en Jul.
Afgelopen weekend was het weer eens zover: blaasontsteking grrr..
Dus daar ging Jul weer op weg naar de Huisartsenpost, die naast het ziekenhuis ligt. Heb nog gezwaaid naar mijn kamertje van de week ervoor.
Maar goed: antibiotica mee en slikken maar.
Oeps, maandagmorgen zo duizelig als een 'kokkeral' (dat zegt men hier zo, wist niet wat het was. Blijkt een of andere tol te zijn..?). Dus niet echt een fijne dag, maar goed.
's Avonds even aan de pc gezeten, maar dat werd niet veel, dus ik sloot af en stond op....
en daar ging ze, onderuit..
Binnen een paar minuten was er al een knots van een ei op mijn enkel te zien, en de blauwe plekken waren al in de maak (ik trok de bureaustoel over me heen in de val).
Dat was wel effe schrikken, maar gelukkig is alles goed gekomen. Naar de huisarts geweest: uitgerekte enkelbanden en ook andere antibiotica.
Dussss: ik ga er weer tegenaan! Ben al dankbaar dat mijn enkel niet gebroken is, en dat de bureaustoel ook geen schade heeft aangericht. Voorlopig zal ik nog maar meer proberen om rustig aan te doen, beloofd!
Om toch vrolijk te eindigen het volgende (waarschijnlijk al bekende, maar toch verschrikkelijke leuke) filmpje:
Ik had een eigen engel en die heette Gabriel
Die engel had ik nodig want ik kneep 'm als de hel
Hij sloeg meteen zijn vleugels uit bij elk gevaarlijk spel
Een heilig soort gevogelte: mijn engel Gabriel
En onder glazen stolpen zag ik de Madonna staan
D'r brandde dan een lampie bij en voor het slapen gaan
Werden alle kinderen gewassen in de teil
En dan het Onze Vader knielend op 't koude zeil
Nu zit ik diep te denken wat het bidden toch zo zijn
Dat deed ik vroeger nooit en daarom ging het toen zo fijn
Ik steek nog weleens een kaarsje aan en ik sla nog wel eens een kruis
Maar het gaat toch niet zo lekker meer als vroeger bij ons thuis
Toch heb ik wel eens heimwee naar mijn engel Gabriel
Ik heb hem wat verwaarloosd: dat is waar, ik weet 't wel
Maar zit ik in de piepzak, in de rats of in de rouw
Dan roep ik net als vroeger: Gabriel, waar zit je nou
Voor onze kleinkinderen wordt de wereld stilaan groter en groter. Ze beginnen op een leeftijd te komen dat steeds meer tot ze doordringt dat er meer is dan hun dorp, meer is dan Nederland, ja zelfs meer dan Europa.
En je ziet dat als opa en oma aan, je ziet ze zich verwonderen, je ziet ze zich verbazen. En dat is mooi, dat is prachtig om te zien en we vinden het ook prachtig dat de oudste nu geschiedenis en aardrijkskunde begint te krijgen op school. Dat is zo mooi als ze erover vertellen en als je ziet dat ook het verleden begint te leven voor hen.
Maar bijna gelijk met dat gevoel van 'wat mooi' beginnen we ons te schamen, diep te schamen. Want deze kinderen zien ook de kranten, de koppen, op tv en internet..
En ja, ze kijken ook filmpjes: moeten we nu bidden en hopen dat ze het filmpje van een stervende Kaddhafi niet zien? Of dat van zijn stervende zoon?
Moeten we ze afschermen voor die woede en feestvreugde omdat er mannen vermoord zijn? Kunnen we ze uberhaupt voor afschermen?
Of moeten we onszelf er toe zetten uit te leggen hoe dat kan, dat mannen vermoord worden, dat de hele wereld dit -tig keren opnieuw en opnieuw bekijkt, en dat er ook vreugdeschoten gelost worden. Blijkbaar kan dat: iemand vermoorden, daardoor een held zijn die ervoor gezord heeft dat ontelbare mensen blij zijn.
Ik kan het ze niet uitleggen, nog niet..
Walg zelf nog teveel van deze filmpjes, walg ervan dat ik - welk programma op tv ik ook opzet- ze te zien krijg, opnieuw en opnieuw...
Bij de grens: Er komt een man op een fiets aangereden met een zak op de bagagedrager. Douanebeambte: "Heeft u iets aan te geven?" Man: "Nee". Douane: "Wat heeft u dan in die zak?" Man: "Zand". Tijdens de controle blijkt dat het inderdaad om zand gaat. Een week lang komt de man elke dag met zijn fiets bij de grens met een zak op de bagagedrager. Op de 8e dag wordt de douanebeambte toch wantrouwend. Douane: "Wat vervoert u in die zak?" Man: "Zand". Douane: "Mmmmm, even kijken". Deze keer wordt het zand gezeefd.
Uitslag: alleen maar zand.
Elke dag passeert de man met zijn fiets en een zak de grens. Na twee weken wordt het de douanier toch te bont en hij stuurt het zand naar een laboratorium voor nader onderzoek.
Resultaat: het is alleen maar zand! Na twee verdere maanden van zandtransport houdt de douaneman het niet meer uit en hij zweert: "Ik geef u zwart op wit dat ik u niet zal aangeven, maar ik voel aan mijn klompen dat u iets smokkelt. Wat is het?" De man antwoordt: "Fietsen".
Ben druk aan het mantelzorgen, even geen Punttijd, geen Hyves en geen Facebooktijd. Alleen tijd voor Huubke: 
.
, die in al haar alwetendheid besloten had dat onze urgentie niet telde...huh....tja, jullie hebben een eigen huis en misschien straks vermogen en euhhh..
?
, de bevestiging was net 
binnen gekomen....
'
.'
tennisballen, voetballen en ondanks dat men ons
ben ik om een uur of 12.30 uur vanmiddag naar het ziekenhuis gereden, gewoon, om bij Hub te zijn. En dat deed goed....langzaam kroop de ziel weer onder de arm vandaan en onder het bezoekuur heb ik Hub met toestemming naar een ander restaurant in het ziekenhuis gereden. Heerlijk, met zijn tweetjes wat drinken en later wat eten, beter dan dat ziekenhuis eten.
.
, zo groot als een groot nachtkastje ongeveer en een ding wat ontiegelijke herrie maakte, de hele dag.
, die aan de ene kant vast zit aan een apparaat 
en aan de andere kant (ja sorry, jullie zullen het niet kunnen geloven..) aan Hubs neus. Nou vraag ik je!! 
Een man vraagt op de groenten afdeling van een supermarkt om een half
Het is een traditie die bij veel Noord-Limburgse carnavalsverenigingen in ere gehouden wordt.
, ergens aan de rand van het dorp. Daar worden meestal oliebollen of wafels uitgedeeld, en muziek gemaakt. Daarna gaan de kinderen langs de deuren, zingend van Sinte Mertens veugelke, en krijgen ze snoep, koek of fruit.
.
te koekelen, en dan je naam en emailadres achter te laten. Dan kreeg je een heel leuk filmpje te zien, waarin de Sint je in je naam aanspreekt en je naam ook in het grote boek schrijft. En dat, oma, betekent misschien wel extra cadeautjes...
elkaar verder te ontmoeten. 
Bij de grens: