Op deze nieuwe weblog halen we mooie, minder mooie, spannende, grappige en leuke herinneringen op aan onze vakanties in binnen- en buitenland. Tot ziens!
van Que en Hanny overgenomen, gewoon omdat wij hier helemaal achter kunnen staan.
Het vrouwtje heeft me nu al verschillende keren gezegd dat ik hier een foto moest plaatsen van mezelf, jullie missen dat blijkbaar. Peuh....geloof er niks van.
Maar vooruit: eentje van vanmiddag, toen mijn twee liefste vriendjes hier hun boterhammetjes kwamen eten en daarna altijd even met me ravotten...ik ben er helemaal moe van.
En weten jullie wat? Het vrouwtje ging daarna ook nog met me uit wandelen, binnen 10 minuten donderde het en regende het, niet normaal meer.
Gelukkig geef ik er niks om, maar het vrouwtje was lekker kletsnat, zelf schuld zeggen we in Spanje dan (hoewel het daar niet zo vaak regent als hier hoor).
Maar moeten jullie toch eens horen wat er gisteren gebeurde:
we liepen tussen de middag in het bos, waren er bijna uit. Liepen allebei wat te dromen, niet echt om ons heen te kijken. En ineends: vloog me daar een supergroot konijn van rechts naar links, zo'n 10 meter voor ons, over het pad het bos weer in!!!
Het vrouwtje zei dat dat een hert was geweest: ja daaaaaag, tot nu toe heb ik alleen konijntjes gezien, dus dat was zeker een heel groot konijn....wel gek, het had geen zwart staartje.
Maar ik was er helemaal hoteldebotel van, un poco nervioso zeiden ze in Spanje.
Update: HET WAS EEN HERT!!!!!! (en geen konijn zoals Ola dacht, ze is niet slimmer....)
Mooie reacties op het vorige logje!! Dank jullie wel, en voor jullie allemaal zou ik het willen afsluiten met de (wijze) woorden van Epicurus (oude Griekse filosoof):
Het mooiste van alles dat wijsheid ons biedt om het leven prachtig te maken, is zonder twijfel vriendschap.
Een iemand is zeker niet wijs, althans op sommige momenten: Ola...
Zoals jullie misschien weten was haar staart gecoupeerd toen ze kwam. Ze heeft dus nog een stukje van zo'n 6 cm dat vrolijk heen en weer gaat als ze blij is.
Maar net als zoveel andere honden, wil ze af en toe achter haar staart aanzitten: en dat doet ze dus met net zoveel enthousiasme als veel andere dingen, zonder zich te realiseren dat daar niks meer zit...
Gisteren hadden we haar zelfs kunnen verkopen!! Zelf was ik de hele dag op stap, samen met mijn vriendin (sinds ons 12de jaar) waar ik eerder over geschreven heb. We waren dus weer gezellig bijkletsen, uren kunnen we dat, heerlijk..
Ola ging daarom naar mijn dochter, en die is natuurlijk verschillende keren met haar uitgeweest. En werkelijk waar, heel veel mensen waren helemaal enthousiast over deze mooie signorita! Een auto stopte en er werd gevraagd of ze haar op de foto mochten zetten!!!
Nou, die Spaanse schone van ons liet het zich allemaal welgevallen.
Mooi verhaal, he, dat vorige logje, zou wat zijn als we dat allemaal in de praktijk waar konden maken.
Dat is het probleem met die vaak pakkende teksten, spirituele, zinnige, wijze uitspraken, gezegdes of zoals in dit geval verpakt in een verhaal.
Het is beslist de moeite waard om ze na te streven, die mooie doelen, maar de praktijk valt vaak vies tegen.
Van in de regen lopen word je nat, en als je een springende hond bij je hebt waarschijnlijk ook nog vies...
Terwijl net je andere jas in de wasmachine zit...
Je wilt wel bbq-en bij en samen met je buren, maar als het dan regent is dat al niet goed meer te organiseren...
Tja, en de mooie herinneringen bewaren voor de donkere momenten, mooi en waar, maar in die donkere momenten overheersen vaak de pijnlijke, moeilijke, zware herinneringen..
Genieten van de dagelijkse dingen....valt vaak niet mee als andere gedachten je doen en laten beheersen..
En zelfs regen helpt dan niet om alles weer schoon te spoelen, zodat je lachend en joelend door de plassen zou kunnen springen..
En dat lieve mensen: DAT is het leven. DAT is de pijnlijke werkelijkheid die vroeg of laat op ieders pad komt, en de kunst is dan om het leven te blijven leven.
Nog een 'leuke' vraag die men zich kan stellen:
Ik rouw
Jij rouwt
Wij rouwen
Komt er ooit een: "ik heb gerouwd"?
Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had net boodschappen
gedaan in de supermarkt, met haar moeder.
Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld.
Het stortregende buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.
We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt. We
wachtten, sommigen geduldig, anderen 'geïrriteerd', omdat de natuur hun
haastige dag in de war had gegooid.
Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in
het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.
Herinneringen van 'rennen en spetteren' als een 'kind', zo zorgeloos spelen
in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met
zorgen en stress...
Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak waar we
allemaal in gevangen zaten.
'Mama, laten we door de regen gaan rennen', zei ze. 'Wat?', vroeg mama.
'Laten we door de regen gaan rennen!', herhaalde ze.
'Nee, lieverd. We wachten totdat het wat minder wordt' antwoordde mama.
Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: 'Mama, laten we door de
regen gaan rennen.' 'We worden doornat als we dat doen,' zei mama.
'Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen', zei het
meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.
'Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat
zouden worden?'
Het meisje zei kalmpjes: 'Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte
over zijn kanker, toen zei je: 'Als we hier samen doorheen komen, komen we
door alles heen!' Iedereen was opeens muisstil. Ik zweer dat je niets
anders hoorde dan de regen.
We stonden allemaal doodstil.
De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg.
Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden. Sommigen zouden het
weglachen of haar voor gek uitmaken. Sommigen zouden zelfs negeren wat ze
zei. Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven. Een moment
van onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal
bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.
'Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen.
Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, nou,
dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig,' zei mama. Daar gingen ze.
We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze daar vooruit
sprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen. Ze hielden hun
boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat. Ze werden doornat.
Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als
kinderen onderweg naar hun auto's.
En ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig.
Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je
gezondheid wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen
wegnemen...
Vergeet daarom niet om 'tijd' te maken en de gelegenheden te pakken om elke
dag herinneringen te maken.
Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd.
Bewaar de zonnige dagen voor de donkere momenten.
Een vriendin zond mij deze boodschap om mij te herinneren aan het leven en de
waarden in het leven...
Samen een glaasje wijn, een frisse pint, een gezellige BBQ onder buren en
vrienden, een terrasje, genietend van de dagdagelijkse dingen, en een beetje humor...
IK HOOP DAT JE STEEDS DE TIJD NEEMT
OM DOOR DE REGEN TE RENNEN.
Ze zeggen dat het een minuut duurt om een speciaal persoon te vinden, een
uur om hen te waarderen, een dag om van hen te houden, maar een heel leven
om hen te vergeten.
Als aanvulling op het vorige logje: die hartonderzoeken kreeg ik omdat a) dat nog niet gebeurd was na mijn infarct van juli en b) omdat ik een week of 5 geleden weer zo'n pijn op de borst kreeg (dat later wel zakte).
8 Juni krijg ik de uitslag, dan weet ik meer.
Achter mij zit een wit, weer droog hondje, enorm te piepen..
Ja droog, tjee, we hebben de eerste keer een dag dat we telkens in enorme buien uitgaan, Ola kan het niks schelen (heel anders dan Charlie, die was met geen stok de deur uit te krijgen dan), maar zelf moet ik altijd even slikken.
Maar ik geef toe: als je eenmaal nat bent maakt het ook niet veel meer uit, dan wandelen we vrolijk verder.
Gisteren was Dodenherdenking, een gedenkwaardige dag altijd hier. Dat was het vroeger ook al, maar sinds 1991 is het ook de sterfdag van mijn vader, wat het nog meer een dag om te gedenken maakt. 21 Jaar geleden is dat, ongelofelijk wat de tijd vliegt.
Had iemand ons toen moeten vertellen: over 21 jaar ga je samen met je dochters de grafsteen voor Hub uitkiezen....zou het niet geloofd hebben.
Maar dat is toch wat we gisteren gedaan hebben, en we zijn geslaagd. We hebben een steen gevonden die ons allemaal heel erg aanstond en over de tekst zijn we het ook eens geworden.
Een emotionele dag gisteren, niet gek dat ik om 20.00 uur me afvroeg waarom de klokken zo aan het luiden waren...
Zo, donderdagmiddag alweer, zo meteen ga ik even naar de fysio voor mijn bil/rug. Het gaat heel langzaam beter, het is nog niet weg, pijnstillers zijn echt nog nodig om gewoon te kunnen lopen, maar begin toch hoop te krijgen dat het nu niet zo lang meer duurt.
Ola amuseert zich kostelijk , vooral sinds hij een piepend balletje heeft gekregen. Soms is het zo erg dat ik de tv wat harder moet zetten als ze ligt te piepen, anders versta ik niks.
Vandaag geef ik volgens mij flink licht, ben radioactief dankzij twee hartonderzoeken die ik gisteren en vanmorgen gekregen heb. Allebei de keren wordt er wat radioactief spul in gespoten en dan worden er zo'n 20 minuten lang foto's gemaakt. Gisteren 'in rust' en vandaag werd er iets ingespoten waardoor mijn lijf/hart zou denken dat ik flink gesport had.
Dat laatste was eng, kreeg hartkloppingen, kreeg het erg warm en zelfs een druk op de borst. Dat zakte wel weer, maar toch..
Ze hebben me al gewaarschuwd dat ik vandaag wel erg moe zou zijn, ga zo meteen maar net als Ola, heerlijk liggen:
Bij het verlaten van een supermarkt stelt de jonge caissière aan een oudere vrouw voor, dat zij voortaan haar eigen boodschappentas maar mee moet nemen, in plaats van een plastic tas te kopen. "Want plastic tassen zijn niet goed voor het milieu", zo zegt ze.
De vrouw verontschuldigd zich en legt uit:"Wij hadden dat groene gedoe niet toen ik jong was!"
De caissière antwoordde:"Ja, en dat is nou juist ons probleem vandaag de dag, jullie generatie maakte zich niet druk om het sparen van het milieu voor de toekomstige generaties!"
Ze had gelijk, onze generatie had dat groene gedoe niet in onze dagen. Toen hadden we melk in flessen, frisdrank in flessen en bier in flessen, die we leeg en omgespoeld terug brachten naar de winkel. De winkel stuurde deze dan terug naar de fabriek en in de fabriek werden deze flessen gesteriliseerd en opnieuw gevuld. Wij deden ècht aan recycling. Maar we deden niet aan dat groene gedoe in die tijd!
Wij liepen trappen, omdat we niet over roltrappen en liften beschikten in elk gebouw. Wij liepen naar de supermarkt en hezen onszelf niet iedere keer in een 300 PK machine, elke keer als we 2 blokken verder moesten zijn. Maar ze had gelijk, wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd!
Babyluiers gingen in de kookwas, omdat wegwerpluiers niet bestonden. We droogden onze kleren aan de lijn en niet in een energieverslindende machine die continue 220 volt verbruikt. Wind- en zonne energie droogden onze kleren echt. Vroeger, in onze dagen.
Kinderen droegen de afdankertjes van oudere broers en zussen en kregen geen gloednieuwe kleren. Maar de jonge dame heeft gelijk! Wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.
In die tijd hadden we - misschien - 1 tv of radio in huis en niet 1 op elke kamer. De tv had een klein schermpje, ter grootte van een zakdoek en niet een scherm ter grootte van de bijenkorf.
In de keuken werden gerechten gemengd en geroerd met de hand, omdat we geen elektrische apparaten hadden die alles voor ons deden.
Wanneer we een breekbaar object moesten versturen per post, dan verpakten we dat in een oude krant ter bescherming en niet in piepschuim of plastic bubbeltjes folie.
In die tijd gebruikten we geen apparaat met een motor die op benzine het gazon maaide. We gebruikten een maaier die geduwd moest worden en functioneerde op menselijke kracht.
Wij sporten door te werken, zodat we niet naar een fitnessclub hoefden te gaan om op ronddraaiende loopbanden te gaan rennen, die werken op elektriciteit. Maar ze heeft gelijk. Wij hadden dat groene gedoe toen niet.
Wij dronken uit een fontein wanneer we dorst hadden, in plaats van uit een plastic fles, die we na 30 slokken weggooien. Wij vulden zelf onze pennen met inkt,in plaats van elke keer een nieuwe pen te kopen. Wij vervingen de mesjes van het scheermes, in plaats van het hele ding weg te gooien alleen omdat het mesje bot is. Maar wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.
Mensen namen de trein of een bus en kinderen liepen of fietsten naar school in plaats van hun moeder als 24-uurs taxi servicedienst te gebruiken. Wij hadden 1 stopcontact per kamer en niet een heel arsenaal aan stekkerdozen en verlengsnoeren om een dozijn apparaten van stroom te voorzien.
En wij hadden geen geautomatiseerde gadgets nodig om een signaal op te vangen van een satelliet die 2.000 mijl verderop in de ruimte hing, zodat we contact konden leggen met anderen en uit te vinden waar de dichtstbijzijnde pizzatent zich bevind.
Maar is het niet in en in triest dat de huidige generatie klaagt over hoe verspillend wij 'oudere mensen' waren, gewoon omdat wij dat groene gedoe niet hadden in die tijd?
Gisteren begonnen hier de basisschoolvakanties, dat betekende dat de kleinkinderen van Hub en Yvonne hier de hele morgen waren, net als vanmorgen trouwens.
Maar gisteren gingen ze met zijn drietjes met mij het bos in, en daar waren ze een beetje dom: ze maakten mijn riempje los om me te laten rennen....nou, en geloof me, dat heb ik gedaan!! Merkte wel aan hun stemmen dat ze steeds banger waren dat ik niet terug zou komen, maar liet hun lekker nog even in onwetendheid.
Maar toen ik bij ze kwam, was een kant van me hartstikke bruin en stonk behoorlijk....weet het niet zeker, maar volgens mij was ik ergens ingevallen, maar ja dat is zo'n afgang, dat ga ik hier natuurlijk niet toegeven.
Het betekende wel dat Yvonne me voor de eerste keer uitgebreid in een of andere grote kuip zette, en me begon te wassen.....dat vond ik wel lekker, maar wat ze toen toch deed? Ze zette een sproeier op me: ja dag, daar ben ik niet van gediend, dus hup uit die kuip gesprongen en vrolijk door het huis gerend..
Snap niet waarom Yvonne dat niet leuk vond, jullie wel?
Vandaag vind ik het leuker, de kinderen spelen met me, eerst een soort restaurantje, kreeg zogenaamd drinken en eten van ze.
daarna vonden ze het tijd worden dat ik wat ging slapen, en dekten ze me toe. Lief he!?
Ze kwamen er gezellig bijliggen, maar van slapen kwam niet veel, dat doe ik vanmiddag maar lekker als ze weer weg zijn.
En dit is dus de communicant, is het geen lieverd? Gelukkig was het 's morgens droog, dus de kinderen kwamen droog in de kerk.
De traditie wil dat ze bij elkaar komen bij het gemeenschapshuis, en daar door de fanfare en kapelaan met wat misdienaars opgehaald worden, om samen naar de kerk te gaan.
Nu wil het toeval dat zijn zusje vandaag misdienaar was. (Ze wil het dit jaar nog doen, maar dan niet meer, want ze vindt het maar een saaie bedoening).
(het meisje links op de foto is mijn kleindochter).
De mis was geweldig, maar moet bekennen dat ik het erg moeilijk gehad heb. Om te beginnen speelde de fanfare bij de ingang van de kerk toen we naar binnen gingen, en dan zie je daar zo'n manneke staan te zingen met al die andere kinderen, en dat weet je dat Hub hier zo verschrikkelijk graag bij geweest zou zijn. En wat hadden we dat allemaal gewild!!
Het feest was super, ondanks de buien die af en toe over kwamen, het communicantje vond het geslaagd, en dan IS het geslaagd!!
Nu ging ik vandaag de foto's op de pc zetten, en toen zag ik op de foto pas wat dat lieve joch op het kaartje had geschreven dat aan de ballon hing die ze allemaal samen omhoog lieten gaan nadat de kerkdienst afgelopen was....dan komen de tranen al weer..
Oh ja, een aantal vroegen zich af of de pijn weg is en ik weer normaal kan lopen...
normaal nog niet, de pijn zit er nog, maar lang zo erg niet meer, maar op zo'n dag als gisteren vergeet je die pijn!!
Waarschijnlijk is het de meesten van jullie al opgevallen: maakte me er de laatste keer wat gemakkelijk van af met een mooi muziekje, in plaats van een logje. Dat muziekje had ik lang geleden al eens bij concepten opgeslagen, komt altijd een keer van pas.
Hoe het kwam? Nou, als je twee weken niks anders kan dan binnen zitten, gaat je inspiratie op zijn gemak een stukje fietsen en jij mag niet mee.
Daarnaast kan ik jullie verzekeren dat na 2 weken binnenzitten ik ervan overtuigd ben dat mensen van minder depressief worden..
Maar....vanmiddag was het dan zover, ben met Ola uitgeweest. In het begin dacht ik nog "dat gaat zonder problemen', dat was dus te vlug gedacht, op een gegeven moment kwam ik weer in de schommelstand en was blij dat we bijna thuis waren.
Toch is dit voor mij het begin van een tijd, waarin ik weer naar buiten kan, dingen kan doen buiten, in de tuin alle gaten dicht gooien bijvoorbeeld , voordat Ola plotsklaps in China boven de grond komt.
(@ dit plaatje is van internet, is niet Ola, die laat zich niet betrappen, maar het zit toch wel in het ras zo te zien )
Morgen doet onze kleinzoon zijn 1ste communie. Zal een feestdag worden met een diep gemis, maar voor Hub en voor de kleinzoon ga ik er vrolijk heen, en zal er ook vrolijk zijn!!
Zo, het wordt tijd dat ik me weer eens hier ga melden, want als jullie op Yvonne wachten kunnen jullie volgens mij nog wel even wachten. Wat daarmee aan de hand is? Ze waggelt continu als een moedereend, denkt ze nu werkelijk dat ik me als een eendejong gedraag en erachteraan ga waggelen?? Mooi niet hoor....
Ze heeft ook alle ruimte in de gang nodig, irritant hoor. De linkse muur, de rechtse muur, en ik moet dan maar als die vermaledijde Rita Verdonk (waar je gelukkig nu niks meer van hoort en ziet) recht door het midden..
Hoor haar ook niet veel meer zeggen, als een au'tje hier en een au'tje daar, saaie conversatie hoor, nee, dan moet je in Spanje komen, daar kletst men je de horen van de kop (en ik heb lange oren, kan je nagaan!).
Geloof dat ze zo meteen weer naar de een of andere fysio moet, hoop toch dat dat gaat werken, want dit is niks. Ik moet maar steeds met anderen uit, 's morgens met het baasje van Charlie, en wat nog erger is: Charlie is er telkens bij...grrrr...
's Middags doet meestal de dochter van Yvonne het, of de een of andere buurvrouw, tja, het is behelpen zo.
Maar toch wist Yvonne gisteren (we waren samen op het verjaardagsfeestje van de oudste dochter) tot bij me gewaggeld te komen en me het muisje te ontfutselen dat ik gevonden had.
Muisje...ja, ik hoor jullie al protesteren, maar dat muisje was dood hoor, had de poes Margootje gedaan, ik speelde er alleen mee. Vond het zo leuk het in mijn mond te leggen, en de staart zo elegant uit mijn mond te laten hangen.
Yvonne vond er blijkbaar niks leuks aan.
Nu, nu ga ik wandelen met Charlie, zie jullie allemaal wel weer gauw hoop ik!
Zo, de duidelijkheid is er: geen Ischias maar een blokkade van het SI-gewricht.
Het SI-gewricht (sacroiliacale gewricht) is de verbinding tussen het heiligbeen en bekken. Dat is het punt waar de wervelkolom met de botten van de benen verbonden wordt.
Gelukkig kon ik gistermiddag al gelijk naar de manueel therapeut die dit varkentje wel eens even ging wassen...
Oeps, het zweet liep tijdens de behandeling langs mijn hoofd, en niet omdat ik zelf zoveel deed, maar van de pijn....tjeetjemina, dat was heftig.
Maar alles voor de goede zaak, als het helpt dan ben ik gelukkig.
Vandaag helpt het duidelijk nog niet, Ola is inmiddels al door verschillende mensen uitgelaten en hoewel ze het maar vreemd vind dat ik niet meega past ze zich prima aan.
Ach, en ik zit aan de pc, wat moet ik anders, en word behoorlijk melig ervan. En zo komt het dat ik (in navolging van Quadrisquare) op zoek ging naar liedjes over Yvonne. En dit vond ik:
Zo, de Pasen is bijna achter de rug. In de kom op tafel liggen nog een paar overgebleven eieren
en aan Ola's snoet te zien, zou zij wel willen meehelpen ze op te eten deze week
Maar dat lijkt me geen goed idee, voor haar niet en voor mij niet.
De paasdagen zijn bijna voorbij, ben benieuwd hoe iedereens paasdagen verlopen zijn. Hoop dat jullie allemaal hele mooie dagen hebben gehad, en ondanks de regen van vandaag toch een warme, gezellige dag hebben gehad.
Hier zijn de wandelschoenen in de gang blijven staan
Zaterdagnacht schoot het me in de zeer diepe onderrug (in gewoon Nederlands: in de bil). Een ontiegelijke pijn, waardoor ik al meer dan een dag niet goed kan lopen.
Komt dat effe goed uit als je net een hond in huis hebt, die graag op zijn tijd naar buiten wil!
Gelukkig is daar een dochter, die naast de twee logeerhonden die ze al in huis heeft, toch nog tijd voor Ola maakt, en haar een paar keer per dag uitlaat.
Gelukkig maar, morgen zullen we van de huisarts wel horen wat het is, als ik google lees ik dat dat wel eens voor Ischias zou kunnen zijn. Nou ja, een ding hoop ik: wat het ook is, dat ik er snel vanaf ben, dit is erg lastig en vooral erg pijnlijk.
En ja, dat zijn dan de momenten dat je je maatje mist
Zijn er onder de Punters mensen die zo kunnen leven, die op oudere leeftijd ineens over een smak geld lijken te beschikken en daar mooie reizen van gaan maken?
Waarom gaan advertenties, reclames en vaak ook tv-programma's over de zogenaamde rijke baby-boomers? Het lijkt alsof alle babyboomers het helemaal voor elkaar hebben: ze lijken na hun pensioen nog meer geld te hebben dan van tevoren.
Wie van de babyboomerpunter (leuk scrabble-woord) herkent zich hierin? Wie kan ons vertellen hoe het Zwitserlevengevoel er uit ziet?
En naar mijn mening wordt er veel, en wel zeer veel, te weinig aandacht besteedt aan al die babyboomers, die moeten leven van alleen AOW, die hun leven lang als kleine zelfstandige het hoofd boven water hebben proberen te houden en geen geld hebben gehad om te sparen voor dat geweldig ZwitserLevengevoel.
En hebben ze een pensioentje, dan is dat ook vaak maar een klein pensioentje. Ben ervan overtuigd dat er -tig keer meer Babyboomers zijn die in die situatie verkeren, dan andersom.
Uitnodiging; voor onze blog/puntvrienden en vriendinnen.
Hoi hoi,
Het is al eens gevallen de opmerking “” Zou het niet leuk zijn elkaar eens in levende lijve te ontmoeten en te spreken”” maar daar bleef het bij.
Dus nu trek ik de stoute schoenen aan (in overleg/samen met Yvonne) en nodig jullie uit voor de onze eerste puntontmoeting..Wij zijn vreselijk benieuwd naar wie er willen en vooral komen gaan.. WIE DURFT !?
Een tip voor wie incognito/anoniem blijven wil ...kom als Fantoom of the Opera of met een ander leuk masker mag allemaal
Wij zijn erg benieuwd naar jullie reacties en nog meer naar wie er komen gaan natuurlijk!..
Zo, en dit is dus vanaf nu mijn tuin, hoop dat jullie dat allemaal heel duidelijk is!?
En als ik zin heb om kuilen te graven (en geloof me, dat heb ik nogal) dan doe ik dat, je kunt aan mijn poten nog zien dat ik dat ook in de rode zand van Spanje veel gedaan heb, tot mijn groot genoegen moet ik bekennen.
En dit is dus nu de omgeving waar ik het mee moet doen. Moet zeggen dat ik niet verwacht had dat het hier zo'n heerlijk weer zou zijn, valt me reuze mee!
En niets liever dan stokken meenemen. Zijn het kleine dat verstop ik ze snel in een gat in de grond, wat door een andere liefhebber waarschijnlijk gegraven is (Yvonne zegt dat dat door konijnen gedaan is, maar volgens mij heeft ze er niet echt verstand van )
Zo, dit was toch wel een pittige stok om mee te nemen, en niet echt smakelijk toen we door het open veld liepen. Dit is dus geen rode zand, maar wel echte Limburgse zandgronden, tjee wat stuift dat!
Gelukkig, een stukkie gras, kan ik lekker gaan knagen...heuuh...wie stoort me daar? Een Limburgse grote donkere hond, die lekker opgesloten zit in zijn tuin. Tja, dan durven ze wel!
Zo, mijn hooghartige Spaanse blik heeft hem het zwijgen doen opleggen, gelukkig, kan ik ongestoord doorgaan.
Nou, vooruit dan, poseer ik nog even, omdat Yvonne het zo graag wil. Anders zouden jullie mijn mooie zwarte vlekje niet zien. Nu dus wel! Mooi ben ik he?
Oh ja, Yvonne zei dat ik wel iedereen gerust moest stellen: niet alle logjes zullen over mij gaan (waarom eigenlijk niet vraag ik me af?), er zijn nog veel andere dingen die ze kwijt wil. Nou ja, pas me maar aan.
Na het avontuur van vliegtuig en auto maakten we eerst eens een wandeling hier in het dorp. Nieuwsgierig aagje als Ola is heeft ze heel wat afgesnuffeld, zoveel dat ze vergat te plassen..
Geen nood, dat deed ze - schuldbewust dat wel- in de kamer, en veeeeeeel, tjee, die had het uren opgehouden.
In ieder geval had ze zoveel geplast dat ze de rest van de avond niet meer hoefde, ook niet nadat ik nog drie keer met haar uitging.
Dus ten einde raad haar maar in de bench 'opgesloten', en vol angst en beven voor wat komen ging, naar bed gegaan.
En wat er ook kwam, maar geen gejank of geblaf!!! De hele nacht niet. Ben om 03.00 uur nog eens opgestaan om samen met haar de tuin in te gaan, vond ze heel gezellig, maar plassen: ho maar!
's Morgens om 07.30 uur op en nadat ze weer niets in de tuin deed, me aangetrokken en een wandeling gemaakt, en EINDELIJK in het bos, daar kwam weer een heeeeele grote plas.
Nou ja, zal wel goed komen, zo meteen eens kijken wat de dierenarts van Ola vind en dan kunnen we strakjes aan de tweede avond en nacht beginnen.
Blaffen? Heb het genoegen gehad haar stem te horen: een diepe blaf, geen kefje, gelukkig.
Wanneer ze blafte? Toen ik uit de douche kwam, zij verbaasd stond te kijken naar de handdoek om mijn hoofd en toen tot haar schrik (of genoegen?) twee Yvonnes zag: eentje in het echt en eentje in de spiegel....ze blafte zowaar er van!
Na een zenuwachtige morgen 'heb ik alles, lukt alles op tijd, heb ik wel brokken, heb ik wel een bakje water bij me' vertrokken mijn jongste dochter, twee kleinkinderen en ik vol verwachting naar vliegveld Eindhoven.
Boterhammen mee, want ja, het was zo net rond etenstijd.
En zoals gewoonlijk waren we te vroeg, dus ook nog maar iets lekkers gedronken, en toen..
Toen vol verwachting naar de deur kijken of de bench met de honden er nog niet uitkwam, en eindelijk was het zover, er kwamen twee benches met in totaal vier honden.
Ola zat in een bench met een kleine puppy, die helemaal verbaasd en slaperig keek. Ola niet, keek meteen heel nieuwsgierig rond.
Wat spannend was het , het duurde even voordat alles geregeld was, maar eindelijk, eindelijk konden we Ola 'vrij' zien.
En wat is het een schatje! Zelf nu, nu we al een paar uurtjes thuis zijn heb ik haar nog niet horen blaffen, ze is gewoon heel blij en nieuwsgierig.
Eenmaal buiten had ze nog meer om zich heen te kijken, maar wat ze zag beviel haar wel.
In de achterbak, nieuwsgierig om zich heen kijkend reed ze Noord Limburg binnen, en nu heeft ze tevreden haar bakje brokjes opgegeten, voldaan van twee wandelingen en een volle bak!
De viooltjes staan op het graf en het staat vrolijk. Zo ver als iets vrolijks kan zijn natuurlijk.
De tuin schiet ook op, ben toch over de helft van wat er op dit moment allemaal moe(s)t gebeuren.
Dus nu:
Alles is in huis voor Ola, ze mag komen.
De leuke kaart op de voorgrond kreeg ik van mijn kapster, die zelf helemaal dierengek is, ze had de foto's van Ola gedownload en er deze lieve kaart van gemaakt.
Ook is er via de post al een kaartje voor Ola gekomen van een lieve vriendin, maar dat kaartje mag ik/Ola pas morgen open maken.
Het wordt tijd dat ze komt, de dagen worden zwaar nu de zon schijnt. De zon schijnt van binnen nog lang niet, en buiten al die vrolijkheid aanzien doet soms pijn. En nu gaat vanavond ook nog de zomertijd in, dit is het eerste jaar dat ik daar absoluut geen zin in heb, lijkt alsof de dagen dan nog langer gaan duren.
Gisteren was het al een mooie dag hier, 's morgens kreeg ik bezoek die een vrolijk bosje tulpen voor me meenam. Waarschijnlijk kwam het daardoor, maar 's middags de auto gepakt en naar een tuinder hier in de buurt gegaan.
Mooie, blauw-witte, kleine viooltjes gekocht, om morgen op Hubs graf te plaatsen. De bloemen van de begrafenis zijn inmiddels helemaal oud en niet mooi meer, dus het wordt tijd om het graf mooi te maken.
Doe dat graag naar de begraafplaats gaan. Hier in ons dorp hebben ze moet ik eerlijk bekennen, dan ook wel een heel mooi en rustig kerkhof, waar ik altijd graag gekomen ben. In de 30 jaar dat ik hier woon zijn er al veel bekenden van me begraven hier, maar eerlijk is eerlijk: de laaste weken heb ik alleen oog voor Hubs graf. Zorg dat er iedere dag een kaarsje brandt, gek, maar dat 'moet' op de een of andere manier. Mijn dag begint pas goed als ik daar geweest ben.
Toen ik de viooltjes kocht besloot ik ook wat andere planten voor de tuin te kopen. Ben bang dat ik in mijn onwetendheid al heel wat plantjes en bloementjes omgeschoffeld heb, dus die moeten weer aangevuld worden.
De tuin was altijd Hubs eigendom, hij kon daar uren in bezig zijn, en ik moet eerlijk bekennen dat ik daar nooit vaak te vinden was.
Nu moet dat wel natuurlijk, wil dat ook doen, wil dat wat hij begonnen is en waar hij zoveel plezier aan beleefde, mooi houden.
He, he, weer thuis, en gelukkig internet dat het fatsoenlijk doet!!
We hebben superheerlijke dagen in Noordwijk gehad, maar het internet in ons huisje sloeg nergens op. Kreeg mijn puntje wel geopend, maar beheer b.v. niet. Idem dito met veel andere dingen, nou ja, toen moest het logje dus wachten totdat we thuis waren.
En dat zijn we, na echt fijne dagen. Het weer was niet zoals vandaag, maar we hebben er totaal geen last van gehad. Zaterdag zijn we naar Den Haag/Scheveningen gegaan, en dat was gewoon gezellig.
Gisteren moesten we eerst naar Heemstede, via Marktplaats heb ik daar een prachtbench voor Ola gekocht, zodat zij haar eigen plekje hier in huis krijgt.
Daarna zijn we naar Zandvoort gereden en hebben in een strandpaviljoen koffie gedronken met een Hyves-kennisje van me....hartstikke gezellig om iemand die je eigenlijk alleen van internet kent, nu zo eens te ontmoeten.
Mijn moeder was heel verbaasd over het prachtige duinlandschap wat je er ziet, zij had de duinen zo nog nooit in haar leven gezien. Het kennisje reed voor ons op met haar scooter en liet ons de plek zien waar de herten samen kwamen. Er stonden er wel een stuk of 10!
Later zijn mijn moeder en ik nog even gaan wandelen in de duinen, een klein stukje, maar toch...het was heerlijk.
Toen begon het te regenen, zijn we teruggereden naar Heemstede, want we hadden gezien dat daar een rommelmarkt was....als twee kooplustigen hebben we daar rondgestruind en een aantal leuke boeken gekocht b.v. Marianne Fredriksonn; Toon Tellegen en Geert Mak.
Een ding is doodzonde: het fototoestel weigerde toen ik de eerste foto wilde maken! Balen als weet ik wat, maar ach, nu moeten jullie het hiermee doen: en je dan voorstellen dat wij zo over het strand gewandeld hebben.
Al met al: het is een goed weekend geweest, dat ons allebei heel erg goed gedaan heeft.
De achtbaan rijdt effe wat rustiger, dus kans om een logje te schrijven. Vanmorgen naar de fitness geweest, en het ging goed. Merkte wel dat sommige mensen niet wisten wat te zeggen of te doen, maar een vrouwtje kwam naar me toe om te zeggen dat ze zo'n spijt had dat ze het vorige week niet gezien had, anders was ze met me mee gegaan....hartverwarmend toch!
En Ola??? Die komt volgende week zondag om 13.30 uur in Eindhoven aan, dus dan kan ik haar eindelijk gaan ophalen. Jullie zullen nog meer foto's zien dan jullie lief is.
Het afgelopen weekend stond in het teken van mijn moeders 80ste verjaardag. Zaterdag ben ik naar haar toe gegaan om met ons tweetjes alvast een voorproefje te nemen op de verjaardag. Gisteren kwam ze met haar 81 jarige zus naar hier, om samen met de kleinkinderen en achterkleinkinderen lekker te gaan uit eten.
Wat jammer is dat - door de toch wel andere omstandigheden- niemand een fototoestel bij zich had. Maar a.s. weekend maken we dat goed, dan gaan moeders en ik samen een weekendje naar Noordwijk, een plan dat Hub en ik al samen gesmeed hadden, en dat we nu dus met ons tweetjes gaan doen.
En ik beloof: maak zeker foto's!!
En Charlie, die is helemaal gelukkig, heeft geen weet van de ernst van het leven, ook nog geen weet van Ola, dus zijn leven is heerlijk. Zijn baasjes komen hem morgen al weer ophalen, dus dan mag hij weer naar zijn eigen huis.
Zomaar vliegt de achtbaan weer naar beneden, naar het diepste punt.
En waarom? Gewoon omdat die aardige vrouw tegen je zegt dat het knap is wat je doet, dat je toch maar gewoon komt fitnessen...
Gewoon??? Niets is meer gewoon, het kost een berg kracht om de fiets te pakken en richting fitnesscentrum te fietsen.
Het kost nog meer kracht om de groep die voor ons is (was Hubs groep) zoveel mogelijk te ontwijken, want praten over Hub zo vroeg op de morgen? Nee, dat lukt niet.
En die vrouw? Die vrouw is net zo aardig als heel veel mensen om me heen, maar soms wil het gewoon een dag niet.
En zo'n dag was het...
En dan is er de dag erna zomaar heel onverwacht een bloemetje van hele lieve mensen, en dat boeket staat nu op tafel me heel veel hoop te geven, het straalt en laat zien dat er nog mooie dingen zijn in het leven. De achtbaan gaat een klein stukje uit dat diepste punt: dank jullie wel!
En Charlie? Die weet het ook niet meer, die is gewend dat als hij hier logeerde dat hij niet zoveel kilometers hoeft te lopen iedere dag als thuis, maar wat er nu gebeurt? Drie maal daags minstens het bos in, hele stukken lopen, lopen..
Ja, ja, daar is tie weer! Gisteravond gearriveerd en vanmorgen al een fikse wandeling gemaakt. Yvonne ging wel een stuk verder dan normaal met me wandelen, maar dat zal wel gekomen zijn omdat de zon zo heerlijk scheen. (ja, zo zie je maar, waar ik verschijn schijnt meteen het zonnetje!)
Maar goed, we hebben eerst een stuk door open veld gelopen, en daarna door het bos. Ik had veel te ruiken overal, heb genoten.
Tja, daarna gingen we nog langs het kerkhof, Yvonne ging een kaarsje aansteken bij een graf dat vol bloemen ligt...mooie bloemen hoor, maar waarom we daar nu een kaarsje moesten aansteken is mij een raadsel. Maar goed, als zij dat wil....ik ben de beroerdste niet en hou me dan heel rustig (zou bijna zeggen sereen, maar dat zou toch wel overdreven zijn).
Hoorde ook iets over een zekere Ola.,geen idee waar ze het over hebben, zal wel een ijsje zijn. Begreep dat het wel eens niet zo lang kon duren voordat ze Ola kreeg....vreemd, kan je toch gewoon in de winkel kopen...nou ja, ben een hond, begrijp niet alles, dat is duidelijk.
Net als vorig jaar wil ik jullie attent maken op het volgende:
vandaag, 1 maart 2012 gaan de camera's van Beleef de Lente weer open! Vier maanden lang, van maart tot en met juni 2012 kunnen we het broeden meebeleven van de acht vogelsoorten van dit jaar... Met vertrouwde Beleef de Lentevogels als steenuil, de boerenzwaluw en de ooievaaar.
Ook zullen de oehoe, de boomklever, de slechtvalk, de ijsvogel en de purperreiger gevolgd worden.
Hier wat foto's van drie jaar geleden.
Ik wil dit werkelijk kwijt als tip op deze log, want dit is zo verschrikkelijk leuk
het volgen van het allereerste begin van zo'n kleine of wat grotere vogeltjes.
Iedereen heeft natuurlijk zo zijn favourieten, voor mij is dat al jaren toch de steenuil en de torenvalk.
Veel mensen vragen zich af hoe ik in hemelsnaam aan een hondje uit Spanje kom.
Nou, het zit zo. Al een paar weken was ik -tig keer op een dag het internet aan het afstruinen voor een hond of poes.
Wist niet zeker wat ik wilde. De afgelopen jaren heb ik vaak tegen Hub gezegd: 'als jij er ooit niet meer bent word ik vast en zeker het gekke kattenvrouwtje van Helden', zag ik helemaal voor me.
Maar het probleem is dat ik aan een behoorlijk drukke weg woon, dus voor de poezen is het beter als ze binnen blijven....en dat was nu wat ik een poes ook niet wilde aandoen.
En een hond hebben we 16,5 jaar gehad, heeft toch ook wat. Je moet de deur uit, je gaat wandelen, je hebt aanspraak, je hebt een maatje...
Kortom: wist het niet.
Besloot om gewoon te blijven zoeken in het volle vertrouwen dat als ik een beestje tegen kwam waar het mee klikte, ik gelijk uit het dilemma zou zijn.
De asiels in Nederland zitten helaas voornamelijk vol met Jack Russels (voel beslist geen klik) of hele grote honden (woon daar echt te klein voor), dus ik zoch door. En toen kwam ik op de site van Animal Care Espagne. Zij vangen zwerfhonden op in Spanje, en proberen die bij mensen te plaatsen middels adoptie.
Zag daar al van alles wat ik wel aardig vond, maar de problemen bij die honden zijn vaak erg groot, omdat ze natuurlijk toch ook gezworven hebben, vaak enorm angstig en agressief zijn.
Tja, en toen zag ik Steffie (zo heet ze nu nog) en ik wist toen ik naar dat kopje keek: dit is ze!!
Later zag ik ook nog dat ze op Hubs verjaardag het asiel binnen is gebracht, nou ja...
Dus nu heb ik haar geadopteerd, krijg deze of volgende week een huisbezoek en als dat goed verloopt wordt het contract getekend en moet ik wachten op de dag dat ze naar Nederland komt.
Tja, en de naam: dat moest een Spaanse naam worden. En omdat Hub altijd zo genoot om net als die andere Spaanse mannen Ola te zeggen, met die bepaalde buiging erin, waardoor iedereen dacht dat hij ook een Spanjaard was, wist ik: dat is haar naam.
Oh ja, en waarom perse een vrouwtje: Charlie (wie kent hem niet?) wil niets weten van mannetjes, maar vrouwtjes vind hij wel aardig, dus zijn logeerpartijtjes kunnen dan gewoon doorgaan.
Wat waren we nog jong (en toch niet onbedorven..), maar wat waren we gelukkig.
Dat zijn we 29 jaar gebleven, zielsgelukkig, we hadden echt onze 'soulmate' in elkaar gevonden, en vanaf dag een wisten en realiseerden we ons dat.
De afgelopen week was een week, zoals de laatste weken steeds, met vallen en opstaan. Er zijn van die dagen dat je denkt: ik ga het redden vandaag, het gaat me lukken...en dan gaat het 's avonds alsnog 'helemaal fout'..
Nou ja, fout...ik weet dat je het verdriet toe moet laten, dat je er doorheen moet, maar pfff...wat is het moeilijk.
Zeker op die dagen dat het vanaf 's morgens al niet wilt lukken, die zijn er ook en zullen er ook nog wel een hele tijd zijn.\
Maar een ding is er waar ik me enorm op verheug: mijn maatje, mijn vriendinnetje de komende jaren (hoop ik toch). Mag ik jullie voorstellen aan Ola..
Ze woont op dit moment nog in Spanje in een asiel, maar een van de komende weken komt ze naar Nederland: wat zal dat een feest zijn als ik haar ga ophalen op een vliegveld..
20 februari...de zon schijnt, en er ligt geen sneeuw zoals een week geleden.
De sneeuw was mooi, passend bij Hubs begrafenis, maar dat de zon schijnt vind ik nu toch wel fijn.
Heb vanmorgen in bed stil liggen luisteren naar de vogeltjes, en er zijn er al heel wat die hun best doen! Dat is toch een klein beetje genieten.
Hier in het dorp is het tot laat in de nacht onrustig geweest: vrolijke, lallende, maffe en schreeuwerige carnavalsvierders kwamen langs en vonden dat iedereen hiervan mee moest kunnen genieten. Ach ja, weten zij veel!
Heb zelf toen ik jong was ook volop meegedaan, dus van mij mogen ze.
Vanavond komt een kleindochter een nachtje logeren. Ja, ja, in het nieuwe bed van opa en oma, want dat lijkt ze toch wel wat.
Gezellig wordt het dat is zeker, en lekker ook: op de vraag wat ik voor haar zou koken zei ze dat ze het liefst patat met een snack had...doen we dat toch!
Wil nogmaals iedereen bedanken voor alle lieve steun de afgelopen weken. Ook al reageerde ik niet, ik las alles, veel met tranen in de ogen, maar het hielp me de dagen door. Dank jullie wel, allemaal.
Ga vanaf deze week ook langzaam weer proberen of ik bij iedereen weer langs kan gaan, als het me nog niet lukt, sorry! Maar weet dat ik het probeer.
En als ik doodga, huil maar niet
Ik ben niet echt dood
Moet je weten
't Is maar een lichaam
Dat ik achterliet
Dood ben ik pas
Als jij me bent vergeten
En als ik doodga, treur maar niet
Ik ben niet echt weg
Moet je weten
Het is de heimwee
Die ik achterliet
Dood ben ik pas
Als jij die bent vergeten
En als ik doodga, huil maar niet
Ik ben niet echt dood
Moet je weten
't Is het verlangen
Dat ik achterliet
Dood ben ik pas
Als jij dat bent vergeten
Dood ben ik pas
Als jij mij bent vergeten...
Alles kump good....dat zei je altijd, en wat had je vaak gelijk..
zonder woorden...
'Onze' Djembee, meegenomen ooit uit Gambia, nu naast jou om de bloemen te ondersteunen...
Onze kleinste kleindochters, zo ijverig bezig een middag lang om je kist mooi te maken...
En onze kleinzoon die een neushoorn met koptelefoon op wilde schilderen. Wat hebben ze hun best gedaan!
De deksel werd buiten gedaan, door de grootste en oudste kleinzoon..
En toen was het maandagmorgen, 13 februari. Toen je stierf sneeuwde het heel licht, en ook toen we van thuis vertrokken, allemaal samen, sneeuwde het weer zachtjes..Heb jij daarvoor gezorgd?
De kerk werd je in gedragen door hen die je lief waren, en hen die je liefhad. Wat zou je trots op ze geweest zijn!
Daar stond het vaandel van de fanfare, met een zwarte rouwband naast je, maar jouw kist was kleurig, fleurig...wat zou je genoten hebben.
En toen gingen we je samen naar het kerkohof brengen, de fanfare voorop met Marche Funebre....je vond dat altijd zoooo mooi.
Hier was het echte afscheid, met bloemen voor opa, die 'nu gelukkig nooit meer dood hoeft te gaan...'...
Hub wordt a.s. maandag begraven. Vandaag komen alle kleinkinderen de kist beschilderen, er mag geen kaal plekje meer overblijven! Hub zou dat prachtig gevonden hebben.
Dank jullie allemaal voor de hartverwarmende reacties, hier en op andere plekken. Het is zo'n troost, dank jullie uit het diepst van mijn hart. Ook namens mijn kinderen kan ik dit zeggen, en mijn moeder, die de logjes en reacties steeds weer opnieuw leest.
Vanuit een (te) warme ziekenhuiskamer, met naast me een zachtjes snurkend lief, een logje met een wel heel apart verhaal.
Een jaar geleden ongeveer hebben wij een nieuw bed gekocht, heb er nog logjes over geschreven destijds over dat kiezen en zo.
Uiteindelijk waren we geslaagd: een prachtige boxspring die ons geweldig goed bevallen is tot nu toe.
Destijds besloten we geen electrisch verstelbaar bed te kopen, want ach, waarom zouden we..?
En nu bleek dus een paar weken geleden, toen Hub nog thuis ziek in bed lag, dat dat dus slecht is voor zijn ademhaling. Het is veel beter als hij wat hoger komt met het hoofdeinde. Voor mijn kop heb ik me geslagen; nachten wakker gelegen en gepiekerd.......zo'n duur bed gekocht en wat nu??
Heb de firma waar we het gekocht hadden (Swiss Sense) een mailtje gestuurd of ons bed niet om te bouwen was, nee dus.
Ten einde raad heb ik ze geschreven of ons bed niet omgeruild kon worden, de situatie uitgelegd.
En wat denken jullie???? De dag erna kreeg ik een mailtje en telefoon, dat ze gratis en voor niets ons bed zouden omruilen voor een electrisch exemplaar en zelf de topmatras kwam voor hun rekening!!!!!!!!
Is dat niet geweldig? Afgelopen vrijdag is het bed geleverd, dus Hub kan - als hij weer echt opgeknapt is- ook thuis heerlijk slapen.
En Swiss Sense? Die heb ik voorgedragen voor de warme douche bij Radar.
Want een firma die dit doet....maakt allerlei vervelende ervaringen met woningverenigingen, gemeentes etc. weer goed.
En verder? Ben nu al een week in het ziekenhuis bij Hub. Hij heeft een eenpersoonskamer gekregen, waar ze een bed voor mij bijgeschoven hebben. Het gaat vooruit....met onvoorstelbaar kleine stapjes en met nog vaak een dag die minder gaat, maar over de hele linie genomen krijgen we heel langzaam weer vertrouwen.
Sinds het laatste logje is er veel gebeurd: Hub is op vrijdag 20 januari met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Het was kritiek, een hele week lang.
Een week vol hoop, pijn en angst en onzekerheid.
Nu is het woensdag en Hub ligt heerlijk te slapen naast me in zijn bed op de afdeling. Zelf ben ik al sinds zaterdag dag en nacht bij hem, we hebben onze 'eigen' tweepersoonskamer. De verpleging en artsen wringen zich in allerlei bochten om dit mogelijk te laten zijn, maar iedere dag is het onzeker of het komende nacht ook nog kan.
Maar dat maakt niets: met Hub gaat het heeeeeel langzaam een heel klein beetje beter en we moeten/mogen al blij zijn met de dagen en nachten die we gehad hebben.
Wie had gedacht dat zoiets mogelijk zou zijn?? Fantastisch toch!
De weg zal lang zijn die wij, en vooral Hub te gaan hebben, maar er staan heel veel bankjes langs de kant waar we telkens op kunnen uitrusten.
En op die bankjes zullen we praten, zwijgen, huilen en lachen.
En wat al eerder gezegd is: heel veel muizenpasjes vooruit is uiteindelijk toch een grote stap vooruit!
Dank jullie allemaal voor alle lieve reacties en mailtjes, ze worden Hub allemaal voorgelezen en dat is goed voor hem, dank julli.
Eigenlijk toch triest dat zoveel mensen de ellende in het vorige logje herkende, de ellende met instanties, met ambtenaren. En dan te bedenken dat ik ooit, in een grijs verleden, de Middelbare Beroepsopleiding Sociale Dienstverlener ben gaan volgen, moet er toch niet aan denken dat ik daartussen had moeten werken. Brr..
Inmiddels hebben we de parkeerkaart dus, probleem was wel dat Hub die zelf moest tekenen. Kijk, en dan heeft een dorp toch weer zo zijn voordelen: met de auto geparkeerd bij het gemeentehuis, zelf naar binnen gegaan, de kaart gehaald, naar buiten gelopen, Hub laten tekenen en de pen naar binnen gebracht...KLAAR!
Hub kan dat nog nauwelijks tot niet lopen, een klein stukje. Het herstel gaat enorm langzaam, en in huis lukt het een heel klein beetje of met rollater of met links en rechts verwarmingen en andere uitsteeksels vast houden. Maar dan heb je het wel gehad.
Dus gemeente: MAAK JE BORST MAAR NAT! Yvonne komt nog langs voor van alles, van rolstoel tot scootmobiel en alles wat nog meer nodig blijkt te zijn in de toekomst.
Nog even niet, even is ze nog bezig met een andere 'fijne' instantie: de Woningvereniging, die in al haar alwetendheid besloten had dat onze urgentie niet telde...huh....tja, jullie hebben een eigen huis en misschien straks vermogen en euhhh..
Ja zeg, zo lust ik er nog een paar: een ieder die ons huis ziet en kent weet dat het
absoluut niet te doen is voor iemand met rollater en/of rolstoel.
verbouwen onbetaalbaar is
in deze crisistijd moeilijk te verkopen is, en de grote vraag is of er uberhaupt dan nog wel wat overwaarde zal zijn
En ja: we hebben NU hulp nodig, zo lang kan Hub echt niet wachten. Als we alles al voor afgelopen zomer geweten zouden hebben, ja dan...
Ja dan...
Update: dank jullie allemaal voor de ontzettend lieve, behulpzame reacties. En met het mee nadenken over evt. oplossingen of goede aanpak.
Ter verduidelijking: we wonen al gelijkvloers, alleen voor de slaapkamer moeten we twee treden 'nemen'......en na een nare ervaring gistermiddag weten we dat die treden niet te nemen zijn met de gehuurde rolstoel. (ja, dit begrijpen jullie goed, met Hub gaat het al weer slechter, eigenlijk zou hij gisteren weer naar het ziekenhuis hebben gemoeten. Maar na overleg met huisarts en longarts mocht Hub thuis blijven omdat hij hier met een hoop medicijnen en dagelijks bezoekje van de huisarts de beste verpleging en verzorging krijgt die er mogelijk is. Daar kan geen ziekenhuis tegen op.
En die urgentieverklaring: hier is iemand van de gemeente alles komen opmeten en na berekeningen blijkt ons huis absoluut niet aan te passen te zijn, althans dat zou gigantisch veel gaan kosten, omdat de gang (dragende muren) nu eenmaal veel te smal is om de draai richting huiskamer en andere kamer te nemen.
Dus de urgentie is eigenlijk duidelijk, alleen de woningvereniging doet moeilijk over evt. eigen geld (als ons huis verkocht zou zijn), want ja, we willen we naar een huurhuis toe, een ander koophuis zit er echt niet meer in.
Welkom in de wereld van de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning), uitgevoerd door de gemeentes.
De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) regelt dat mensen met een beperking de voorzieningen, hulp en ondersteuning krijgen die ze nodig hebben. Het kan gaan om ouderen, gehandicapten of mensen met psychische problemen. De Wmo zorgt ervoor dat iedereen kan meedoen aan de maatschappij en zelfstandig kan blijven wonen. Gemeenten voeren de Wmo uit en iedere gemeente legt andere accenten. (informatie van de Rijksoverheid).
Jullie lezen het goed: de bedoeling is dat mensen die hulp en ondersteuning krijgen die ze nodig hebben. Zal het proberen te verduidelijken met een praktijkvoorbeeld.
Begin augustus 2011, toen Hub en ik samen uit het ziekenhuis kwamen, hebben we meteen een invaliden-parkeerkaart aangevraagd. Het duurde 'even', maar 3 november kon Hub al op de keuring komen: 3 maanden wachten, niks van te zeggen toch ?
Tijdens die keuring werd wel al duidelijk dat Hub die kaart zonder meer zou gaan krijgen.
Half december liep ik het gemeentehuis eens binnen om te vragen of de kaart al klaar was. Er werd even nagevraagd en wat een toeval, de bevestiging was netbinnen gekomen....
Eind van de volgende week zou ik wel wat horen...
Niet dus, dan de telefoon gepakt:
'Met yvonne, wilde eens informeren hoe het met de parkeerkaart zit..'
'Sorry mevrouw, de bevestiging is nog niet binnen...'
'Nou, dat weet ik toch wel zeker, hij was 1,5 week geleden al binnen..'
'Oh, euhh, euhhh, tja..... dan zal ik het eens gaan nakijken en bel u zo meteen terug .'
Telefoon gaat:
'Nou mevrouw, dat is toch ook toevallig, de brief is net de deur uit dat u de kaart kunt komen ophalen..'
Een mens wordt in zijn leven langzaam grijs van haar. De een wat grijzer dan de ander, maar uiteindelijk worden we het allemaal.
Kan me de dagen toch nog goed herinneren dat ik mijn haren voelde verkleuren… Echt, soms voel je je haar grijs worden. De eerste keer was toen mijn vader overleed in 1991, na een week had ik een flinke hoeveelheid grijze haren erbij gekregen.
De tweede keer was de dag dat onze dochter voor het eerst alleen op vakantie ging: met de bus naar Polen.
Dat zij dat ging doen kwam omdat ik via mijn werk in de jeugdhulpverlening verschillende keren in Polen geweest was, in kindertehuizen en ook in een tehuis voor verstandelijk gehandicapten. Zij wilde na de middelbare school graag gaan werken met verstandelijk gehandicapten en was daarom ook een keer naar Polen geweest samen met twee collega’s van mij en dat was haar zo super goed bevallen dat ze nu een paar weken alleen wilde gaan naar een speciaal tehuis in Bojanowo, dat we goed hadden leren kennen. Alles was geregeld, ze was hartstikke welkom daar.Ze ging met de bus van Utrecht naar Poznan. Daar zou ze opgehaald worden door de zoon van iemand die ik had leren kennen in Polen, en die zou haar dan naar Bojanowo brengen.. Alles was goed doorgenomen, behalve het feit dat het een groot treinstation/busstation was, met een voor- en achterkant…..
Jullie raden het al: het ging dus fout, dus ik kreeg een paniektelefoontje van onze dochter dat ze niet wist wat te doen omdat ze de man niet kon vinden en niemand goed Engels sprak...
Mijn haar werd acuut grijs…echt, dan sta je hier in Nederland en kan niets. Mobiele telefoons waren er nog niet, en wat nu? Er is heel veel over en weer gebeld met het tehuis, de vader van de jongen, het station…vreselijk was het.
Uiteindelijk is ze in een trein gestapt die naar Rawicz, een dorp redelijk in de buurt van het tehuis, en daar zou ze dan opgehaald worden door de vader van de jongen die haar eigenlijk in Poznan opgehaald zou hebben.
Maar….er waren twee Rawicz’es in Polen, een dorp in het noorden, de andere (die ze moest hebben) in het zuiden. Het was dus nog een paar uurtjes wachten totdat we zeker wisten dat ze in de goede gestapt was….
Mijn haren hebben hun normale kleur nooit meer teruggekregen maar onze dochter had heel veel geleerd en heeft fijne weken in Polen gehad!
Hij weet toch zelf ook wel hoe hij respect moet betuigen, zou hij dat even vergeten zijn?
PVV noemt hoofddoek Koningin trieste wanvertoning
zondag 8 januari 2012 12:42
De PVV is verbolgen over het feit dat koningin Beatrix en prinses Máxima een hoofddoek droegen tijdens het bezoek aan een moskee in Abu Dhabi. Volgens de partij van Geert Wilders legitimeert de Koningin hiermee de onderdrukking van vrouwen.
En werkelijk waar, heel veel mensen waren helemaal enthousiast over deze mooie signorita!
Een auto stopte en er werd gevraagd of ze haar op de foto mochten zetten!!!
uitgaan, Ola kan het niks schelen (heel anders dan Charlie, die was met geen stok de deur uit te krijgen dan), maar zelf moet ik altijd even slikken.
(het meisje links op de foto is mijn kleindochter).
en jij mag niet mee.
voordat Ola plotsklaps in China boven de grond komt.
)
, denkt ze nu werkelijk dat ik me als een eendejong gedraag en erachteraan ga waggelen?? Mooi niet hoor....
, reclames en vaak ook tv-programma's over de zogenaamde rijke baby-boomers? Het lijkt alsof alle babyboomers het helemaal voor elkaar hebben: ze lijken na hun pensioen nog meer geld te hebben dan van tevoren.
, valt me reuze mee!
)
en nadat ze weer niets in de tuin deed, me aangetrokken en een wandeling gemaakt, en EINDELIJK in het bos, daar kwam weer een heeeeele grote plas.
en toen tot haar schrik (of genoegen?) twee Yvonnes zag: eentje in het echt en eentje in de spiegel....ze blafte zowaar er van! 
had ze nog meer om zich heen te kijken, maar wat ze zag beviel haar wel.
, om morgen op Hubs graf te plaatsen. De bloemen van de begrafenis zijn inmiddels helemaal oud en niet mooi meer, dus het wordt tijd om het graf mooi te maken.
, wil dat ook doen, wil dat wat hij begonnen is en waar hij zoveel plezier aan beleefde, mooi houden.
gehad, maar het internet in ons huisje sloeg nergens op. Kreeg mijn puntje wel geopend, maar beheer b.v. niet. Idem dito met veel andere dingen, nou ja, toen moest het logje dus wachten totdat we thuis waren.
koffie gedronken met een Hyves-kennisje van me....hartstikke gezellig om iemand die je eigenlijk alleen van internet kent, nu zo eens te ontmoeten.
rondgestruind en een aantal leuke boeken gekocht b.v. Marianne Fredriksonn; Toon Tellegen en Geert Mak.
en je dan voorstellen dat wij zo over het strand gewandeld hebben.
.
Ben druk aan het mantelzorgen, even geen Punttijd, geen Hyves en geen Facebooktijd. Alleen tijd voor Huubke: 
.
, die in al haar alwetendheid besloten had dat onze urgentie niet telde...huh....tja, jullie hebben een eigen huis en misschien straks vermogen en euhhh..
?
'
.'
