Het vorige logje over Boeddha heeft gemaakt dat ook ik veel bezig ben geweest met de soorten beeldjes die er van Boeddha bestaan, heb ook eens door het huis gelopen en bekeken hoe mijn beeldjes er nu eigenlijk precies uitzien. De positie waarin de Boeddha is afgebeeld symobiliseert de betekenis, bijvoorbeeld Boeddha met de rechterhand omlaag, vingers naar beneden en de handpalm naar buiten gekeerd symboliseert de zegen en de vrijgevigheid.

Het is interessant om te lezen en te leren. Gek eigenlijk dat de Boeddha zo'n populair beeld(je) is geworden in de Westerse wereld. Je vraagt je af hoe dat komt. Het is duidelijk dat beslist niet iedereen die een Boeddha in zijn tuin of huis heeft staan een overtuigd Boeddhist is geworden. Helemaal niet, denk dat de meesten zich nog niet eens verdiept hebben in het Boeddhisme. Wat is het dan wel? Persoonlijk denk ik dat het mysterieuze dat het beeld uitstraalt, maar vooral het vredige ons aanspreekt. Het straalt rust uit en volgens mij is dat het wat iedereen in het Westen zo aanspreekt.

De voeten van Boeddha zie je niet vaak. Moest terugdenken aan een voorval dat Hub me vertelde over zijn zus. Die ging als kleine meid voor het eerst naar school en daar kreeg ze les van een non, zoals dat hier in Limburg in die dagen nog ging. Nonnen had ze wel eens zien lopen door het dorp of in de kerk, maar dit was voor het eerst dat ze een non van zo dichtbij zag....en ze raakte toch in paniek toen de non ging zitten....ze huilde later tranen met tuiten toen ze thuis kwam. Toen haar moeder haar vroeg wat er zo erg was kwam het hoge woord eruit: de non had voeten....gewone voeten....dat had ze zelf gezien....

Blijkbaar had ze gedacht dat nonnen wezens waren die zonder benen en voeten over deze wereld zweefden: wat een pijn kan het doen beroofd te worden van een beeld dat je van de wereld om je heen hebt..

Onze kleinzoon (9) heeft al enige tijd belangstelling voor beeldjes uit Afrika, dus het was niet moeilijk voor hem iets te kiezen om mee te nemen uit Gambia. Nu ging hij onlangs met zijn zus en ouders naar een markt ter ere van koninginnedag en ik was blij verrast toen hij liet zien wat hij gekocht had: een Boeddha-beeldje..

Zijn zus had mooie dingen voor om en aan te doen gekocht, maar hij had zijn zakgeld besteedt aan een Boeddha-beeldje. 'Een echte oma' vertelde hij er trots bij. Een paar dagen later ontdekte hij bij mij op de kast ook een Boeddhabeeldje, maar van een slanke Boeddha, en hij vroeg of dat ook wel een echte was...

Tja, wat is een echte Boeddha? Ik wist het niet, wist alleen dat de slanke uitvoeringen me meer aanspreken. Toen we van de week in een winkel waren, en er weer beeldjes stonden, maar van plastic, en hij die afdeed als 'niet echt' besloot ik op internet te gaan rondneuzen.

Het blijkt dat de dikke Boeddha van oorsprong uit China komt. Volgens de legende was het een Chinese Zen-meester (monnik) zie gelukkig en zonder zorgen door China rondtrok om het Boeddhisme te verspreiden. Na zijn dood werd hij vereerd als volksheld, vruchtbaarheidsgod en brenger van geluk.

De dunne Boeddha komt van oorsprong uit India en wordt ook wel Gautama of Sakyamuni of historische Boeddha genoemd. Volgens de aloude legende was Siddhartha Gautama een rijke prins die alles had wat zijn hartje begeerde. Later kwam hij in aanraking met het leed van de wereld en besloot dat dit anders moest. Hij ruilde zijn leven vol welvaart in voor een minimalistisch bestaan. Mediterend onder een Bodhiboom begon hij na te denken wat de oorzaak van het lijden in de wereld was. Na een tijd zag hij in wat de oorzaak was, en vanaf dat moment bereikte Gautama zijn verlichting. Gautama werd de Boeddha en daarmee de stichter van het Boeddhisme.

Er valt zoveel enorm veel over te lezen, maar ondanks dat ik dat nog niet gedaan heb, ga ik toch voor de dunne Boeddha: volgens mij is dat de 'echte'....wat denken jullie?

Van de week bij de dermatoloog geweest, het blijkt dus geen netelkoorts te zijn, maar Lichen Planus, een ontstekingsreactie van de huid. Het kan een auto-immuunziekte zijn, maar kan ook veroorzaakt worden door medicijnen en chemische stoffen. Eigenlijk is het bijna onmogelijk en een veel voorkomend iets dat men de precieze oorzaak niet weet. Dus de behandeling bestaat uit symptoombehandeling..

Nou dat heb ik weer, maar goed, strijk mijn zalf en ga erin geloven dat het nu gauw weg gaat...  (optimistisch ben ik he? Na twee dagen zalf lijkt het alleen maar erger te worden..)

Maar goed, ik wil niet de hele dag hiermee bezig zijn, heeft me al teveel tijd gekost de afgelopen weken. Ga proberen er zo weinig mogelijk aandacht aan te geven en dan zal het toch ooit wel overgaan denk ik zo. Nu wil ik het eerst over een jeugdtrauma van me hebben...:

Deze broeken, wie heeft ze ook gedragen? Ze waren warm, dat wel maar ja, ik zat op een katholieke meisjessschool met nonnen, en die wilden toch echt dat we hier nog rokjes over droegen!

Een rokje over de lange broek!! Dat konden toch ook alleen nonnen bedenken. Wat hebben ze  in hemelsnaam hierbij voor een voordeel gezien? Dan was je vrouwelijker? Dat kon toch nauwelijks hun doel geweest zijn lijkt me zo.

In die broeken zag je niets onoorbaars, dus mij is het niet duidelijk.. vandaar het trauma. Wie o wie kan mij helpen de gedachten van deze nonnen te begrijpen?

Ja, kijk maar eens goed: hier zien jullie hoe ik de aanvallen van gekte van mijn vrouwtje probeer te verduren..

Mensenkinders, wat doet die gek de laatste tijd: ineens lijkt ze het te krijgen, wat dat 'het' is, weet ik niet. Weet alleen dat ze alsmaar jeuk lijkt te hebben. Nou ja, om je daar zo voor aan te stellen...

Pff...gewoon lekker krabben, dat doen wij honden toch ook? Maar zie dat ze dat niet doet, ze strooit er altijd een hoop  van die witte mentholpoeder op, jakkie, wat je maar leuk vindt.

Toch lijkt het vandaag als eerste dag wat beter te gaan: gisteren heeft ze een spuit gekregen, en heeft nu tabletten voor overdag en weer andere voor 's nachts. Zou het beginnen te helpen denken jullie?

A.s. dinsdag gaat ze naar een dermatoloog, om te proberen er achter te komen waar het nu allemaal van gekomen is, want dat is niet duidelijk. Maar ze zegt dat ze er een hard hoofd in heeft (hoezo hard hoofd: zo hard als mijn kop zal ie zeker niet zijn) dat ze er achter komen, maar ze gaat het wel proberen.

Nou, ik ben blij dat ik niet meer telkens onder de kast hoef te duiken als ze een aanval krijgt: weten jullie wel hoe moeilijk dat is met mijn vier lange poten, onder dat ding te komen?

Nou, jullie zijn weer op de hoogte hoe het hier in ons huisje gaat, hoop dat het met jullie allemaal goed gaat en dat jullie net zo van de lente genieten als ik!

Mag ik effe zeuren?

Mag ik effe klagen?

Mag ik effe gillen?

Waarom? Nou, omdat ik gek word van de jeuk, en er komt maar geen oplossing.

Een week of drie geleden kreeg ik spontaan een bultje, het leek een muggenbeet, jeukte ook zo, maar het was duidelijk iets anders. Langzaam kwamen er meer, hup naar de dokter want ik dacht toen al dat die jeuk onverdragelijk was (maar ik zou nog gaan leren wat onverdragelijk was...). Had een invalarts, die zeker wist dat het een kleine allergische reactie was, niets om me zorgen over te maken.

Toen na een week mijn lijf meer en meer bulten kreeg en ik langzaam tot waanzin gedreven werd, terug naar mijn eigen huisarts: netelroos: een zeer heftige reactie op iets. Op wat? Geen idee, hoop wel er nog een keertje achter te komen, want als dit weg is hoef ik niet nog eens..

Een prednison-stoot-kuur....hielp niks, nada, zero..

Vorige week anti-allergie tabletten gekregen, zou er erg suf van worden, maar de jeuk zou weggaan. Nou, suf ben ik geworden maar de jeuk is er nog steeds...HELP!!

Nu zit ik te wachten op een telefoontje van de huisarts hoe nu verder, maar die tijd wil ik dus gebruiken om te zeuren, moet toch bij iemand mijn verhaal kwijt? Want jeuk is erg, maar als ik ook nog niet kan klagen erover wordt het nog erger. Nu ga ik me herpakken, ga de kamer stofzuigen en hoop zo eventjes de jeuk te vergeten..

Wat zouden deze twee vrouwen zich voorstellen bij het gebruik van een telefoon? Iemand bellen die in hetzelfde dorp woont? Of eventueel in het volgende dorp? Aan de voeten te zien hebben ze er geen moeite mee om die kleine afstanden te lopen, integendeel, zelfs iets grotere afstanden hebben ze altijd gelopen, dus waarom zouden ze dat niet meer doen?

Trouwens, geen elektriciteit, waar zou je die telefoon moeten opladen? Hoe zou je moeten SMS'en als je nooit schrijven of lezen hebt geleerd? Voor wie zou je bereikbaar moeten zijn?

Ja, misschien voor je kinderen die uit het dorp weggetrokken zijn, de grote wijde wereld in. Dat zou misschien de enige zin van deze telefoon kunnen zijn..

Hoezo vooruitgang??

Deze foto kwam ik op internet tegen: hij raakte me. Zou dolgraag met de mensen willen praten, samen aan een tafel. Horen hoe het leven voor hen geweest is, waar ze van droomden, wat er van hun dromen uitgekomen is. 

Of ze in deze omgeving geboren zijn, of ze al eens uit deze streek zijn weggeweest.

Wat ze nu nog voor dromen hebben...

Een ding is zeker: ze hebben zo te zien niet veel bezittingen, maar ze hebben elkaar....en dat is goud waard.

Net als vele Punters, zit ik een paar keer per dag op facebook. De nieuwe berichten lezen, wat reageren hier en daar en een spelletje spelen op zijn tijd voor de broodnodige ontspanning. Nu zie je rechts in beeld altijd gesponsorde stukjes, reclames. Wat me intrigeert al dagen is "Al eens gesneukeld?"....

Dat blijkt dus snoepen te zijn in het Vlaams. Er is dus ook een Vlaams woordenboek. Waar je de leukste woorden tegen komt.

Weten jullie bijvoorbeeld wat 'geschrent' is? Geirriteerd.

Gefalleweerd: listig; vals en zich toch eerlijk voordoen.

Gesdoikel: Olla heeft een gesdoikel gefabriceerd......een hondendrol in het gras.

Leuk om eens te kijken in dat Vlaams woordenboek. In Belgie zijn veel dialecten, toch is het meestal goed te volgen als je Belgische tv kijkt. En dat doe ik op zijn tijd, daar zijn zoveel goede programma's te zien. Een van mijn favourieten is Vranckx , te zien opzaterdagavond, van 20.10 tot 20.40. De prachtigste documentaires: kan ik zeker aanraden!

Belgie is eigenlijk een leuk land, de humor is er anders, vaak echt raak en zonder gene, maar toch net leuk. Heb het idee dat men zich zelf vaak niet te serieus neemt, het leven leeft zoals het geleefd moet worden. Aandacht voor datgene wat aandacht verdient en met humor en een lach op zijn tijd om zijn eigen doen en laten. Hou er wel van.

Hier bijvoorbeeld wat fragmenten uit De slimste mens ter wereld, die bij de Belg werkelijk geweldig is.

Het wordt lente...

Komend weekend gaat de temperatuur ook mee doen, nu valt er veel regen om alles schoon te wassen, alle kopjes van bloemetjes weer omhoog te laten komen; alle knopjes aan de bomen te laten uitlopen zodat wij driedubbel kunnen genieten zondag!

De lente is een heerlijk seizoen, hoewel vorig jaar, de eerste lente na Hubs overlijden, zwaar was. Het deed pijn alles weer te zien groeien, bloeien en opnieuw opkomen en die ene die ik zo miste kon dit niet meer zien, niet meer ruiken. Vond dat gek, lente hoort toch een goed gevoel te geven? Maar dat deed het helemaal niet toen.

Nu betrap ik me erop dat ik me erop verheug, daar ben ik blij om. Zou dat een klein beetje een gevoel zijn waar het wijze bankje het over had toen ze zei 'alles komt goed'?