Hier doen we met enkele puntdames (en in de toekomst misschien ook wat puntheren) moeite om elkaar te stimuleren wat kilootjes kwijt te raken. Wil je ook meedoen? Gezellig!!
De moederdagprijsvraag van Marjanne!! Doe allemaal mee!!
Maar ook: Internationale Dag tegen Discriminatie en Racisme.
Achtergrond 21 maart
Op 21 maart 1960 verandert de Zuid-Afrikaanse stad Sharpeville in een bloedbad. Tijdens een vreedzame demonstratie tegen het apartheidsregime openen politieagenten het vuur op de nietsvermoedende menigte.
Op 26 oktober 1966 riep de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties 21 maart uit tot Internationale dag ter uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie om stil te staan bij de slachtoffers én het onrecht van rassendiscriminatie toen en nu en overal. 2
1 maart werd in 1969 door de Verenigde Naties uitgeroepen tot internationale Dag tegen Discriminatie en Racisme.
Is zo'n dag echt nodig in Nederland? Ondanks een groot aantal positieve ontwikkelingen, vinden ook in Nederland jaarlijks duizenden voorvallen van discriminatie en racisme plaats. Dat is schadelijk voor de mensen die met discriminatie te maken krijgen, maar het is ook schadelijk voor de samenleving als geheel.
Niet alleen discriminatie naar kleur of afkomst!
Niet alleen allochtonen kunnen in aanraking komen met discriminatie. Ook andere vormen van discriminatie zijn een maatschappelijk probleem. Denk aan leeftijdsdiscriminatie. Werkgevers vinden dat je met 40 al te oud. Denk aan homoseksuelen of lesbiennes die op straat bespuugd worden. Denk aan mensen in een rolstoel die niet voor vol worden aangezien. Mensen kunnen op allerlei gronden (o.a. huidkleur/afkomst, sekse, seksuele gerichtheid, geloof, leeftijd en handicap) gediscrimineerd, beledigd en uitgesloten worden.
Iedereen wil gelijk behandeld worden. Het voorkomen en tegengaan van discriminatie blijft belangrijk.
Graag wil ik nog even terugkomen op die boze priester van het vorige logje.
Het was en bleef een man waar iedereen indien mogelijk met een grote boog omheen liep en die absoluut niets vriendelijks of herderlijks uitstraalde.
Als kinderen waren we het erover eens dat het een akelige man was, maar dat was wel iets wat je thuis niet vertelde, het ging immers om een priester. En die mocht je niet akelig noemen of nog erger.
Maar alles is goed gekomen, ik heb nergens een trauma aan overgehouden.
Op een dag overleed de beste man, en ieder die die zondag naar de kerk ging kreeg een bidprentje met een foto erop.
Nou wil ik niet overdrijven, maar die man was zoooo lelijk, heb gezocht of ik niet ergens een foto op internet van hem kon vinden, maar de nieuwe media slaan dit soort lelijke mannen echt niet op, dus ik heb niks gevonden, helaas.
Wat deed mijn vader? Die kwam vanuit de kerk binnen, en liep gelijk de kelder in. Mijn moeder riep hem na ‘wat ga jij doen?’ en wat denken jullie dat het antwoord was?
‘Ik ga het bidprentje van de priester ophangen in de kelder, gegarandeerd dat we geen spinnen meer zullen hebben…’….
En dat zei en deed mijn vader, wat was ik opgelucht. Ik was blijkbaar niet de enige die een hekel aan de man had en hem een akelige man vond. Hoera!!
Note: ik wil er nog eens op wijzen dat deze logjes niet geschreven zijn doordat er op dit moment zoveel aandacht is voor misbruik etc. in de katholieke kerk.
Daar hebben ze niets mee te maken. Het is gewoon een gevolg van het feit dat we nauwelijks lachende imams zien, en mijn herinnering aan een priester die ook echt niet kon lachen..
Opvallend was dat bij de reacties van het vorige logje verschillende verbaasd stonden dat er een imam met humor blijkt te bestaan. Het klopt wel dat als je imams op tv ziet, ze niet opvallen door lachende gezichten.
Maar ik heb me eens zitten afvragen of dat bij priesters nu zoveel anders was. Daar liepen ook chagrijnigen bij hoor, neem me niet kwalijk.
De ergste was nog wel de pastoor in onze parochie toen ik mijn eerste communie deed, heeel lang geleden. Van tevoren was duidelijk gezegd dat je strak voor je uit moest blijven kijken tijdens de ceremonie, maar vol van zenuwen wist ik op het moment suprême niet meer ‘hoe het moest’, dus wat deed ik?
Ik keek met een schuine blik naar het meisje naast me, toen zij de hostie ontving om me niet alleen te voelen en nog eens bevestigd te krijgen dat ik niets anders hoefde te doen dan mijn ogen te sluiten en mijn tong uit te steken… En toen…kreeg ik een klap met een vlakke hand in mijn gezicht… jawel, van mijnheer pastoor. Met zijn andere hand kreeg ik de hostie.
Als kinderen gingen we ook regelmatig met zijn allen biechten. Je haastte je altijd om ervoor te zorgen dat je niet bij die eerder genoemde pastoor hoefde te biechten, want dan waren de gebeden die je als boetedoening kreeg eindeloos.
De rij kinderen die bij hem zaten (de uitslovers!!) was ook altijd veel korter dan bij de andere geestelijken, met gevolg dat hij veel eerder klaar was. Dan kwam hij briesend de kerk in, pikte links en rechts wat kinderen uit de andere rijen en dan zat er niks anders op dan hopen dat hij jou die dag over het hoofd had gezien.
Een priester en een imam delen hetzelfde compartiment in de trein. Op een gegeven moment sluit de priester zijn bijbel en vraagt aan de imam: "Ik weet dat uw godsdienst U verbiedt om varkensvlees te eten.
Hebt u er tijdens uw leven dan echt nog nooit van geproefd?"
De imam klapt zijn koran dicht en antwoordt: "Wel om eerlijk te zijn, bij zeldzame gelegenheden is het mij inderdaad wel eens overkomen dat ik varkensvlees geproefd heb. Maar mag ik u nu ook eens iets vragen," zegt de imam, "uw godsdienst verplicht u tot een celibatair leven..."
De priester onderbreekt hem en zegt: "Ik weet wat u nu gaat vragen, of ik ooit al eens van de verboden vruchten heb geproefd. Wel ik zal ook eerlijk zijn," zegt de priester,
"Ik heb inderdaad al een tweetal keren van de verboden vruchten geproefd."
De imam neemt zijn koran terug in de hand, knipoogt nog even naar de priester en zegt: "Veel lekkerder dan varkensvlees hé!"
Geen feest gehad, geen feest in het vooruitzicht… dus daar kan het niet over gaan.
De lijn? Saai, saai…(zou onze kleinzoon zeggen, die op dit moment alles enorm saai vindt..) dus dat doen we ook maar niet.
Het overlijden van Hans van Mierlo? Dat was wel even schrikken toen we dat gisteravond hoorden. Het was toch een man die aansprak, hij had beslist charisma….wat zeg ik? Hij had de looks zouden ze vandaag zeggen. En hij had een verhaal, een verhaal dat aansprak en dat veel mensen bewoog om lid te worden van zijn partij. Ben nooit lid geweest, maar moet bekennen: hij wist het zo te brengen dat ik wel een tijd getwijfeld heb. Het is een groot gemis, dat hij er niet meer is.
Wens zijn familie, vrienden en bekenden veel sterkte toe.
Het vertrek van Wouter en Camiel? Toch ook allebei berichtjes die even een diep ‘heee’ uitlokten, want beide zijn jonge politici waarvan je zonder meer verwachtte dat die de komende jaren in de politiek een belangrijke rol zouden blijven spelen.
Camiel, de beoogde kroonprins van het CDA, jammer dat deze echte Bourgondiër voorlopig even niet meer mee doet. Hij bracht een Limburgs sausje over de soms gortdroge uitspraken/denkbeelden van op dit moment nog lands grootste partij.
Wouter, ja, die van dat sexy kontje van jaren geleden. Inmiddels vader van drie kleine kinderen, dus het is te begrijpen. Altijd als ik hem bij Pauw en Witteman zag moest ik er toch aan denken dat hij dezelfde nacht misschien nog het bed uit moest omdat iemand een schone luier om moest, of een extra voeding. Waarom ik daar bij andere ministers niet aan dacht, is misschien ook nog eens een logje waard.
Want bij Donner of Hirsch Ballin denk ik daar nooit aan. Jullie wel?
Tot slot zou dit logje nog over good old Job Cohen kunnen gaan, maar beter is dit allemaal eerst eens af te wachten.
Al met al weet ik nog steeds niet waar dit logje over zou moeten gaan.
Namens mijn moeder wil ik iedereen bedanken voor de lieve felicitaties. Het was gezellig, en voor degene die verontrust zijn omdat ik op een jojo zou lijken: jullie kunnen gerust zijn, heb geen lekker stukje (uiteraard Limburgse) vlaai gegeten!!
En we hadden nog wel een extra reden om feest te vieren, omdat onze jongste kleinzoon later op de dag op moest voor zijn B-diploma van zwemmen. Te bedenken dat hij eergisteren nog hoge koorts had, en ’s middags voordat hij naar het zwembad moest ook nog verhoging…
Dan zie je daar zo’n klein kereltje, witjes van ellende, maar zo ervan overtuigd dat hij NU, VANDAAG zijn zwempdiploma zou gaan halen! Het was bloedheet in het zwembad, gelukkig voor alle zwemmertjes maar oma en opa zaten toch af te zien, maar als ze zagen hoe hij daar toch een prestatie neerzette, glommen ze van trots (en niet van het zweten van de hitte!).
Heb eens een voorzichtige blik in de agenda geworpen, hoe de komende weken er uit zien. In ieder geval hebben we dit weekend geen feest, volgende week ook niet, de 20ste pas weer….
Vandaag gaan we naar het zuiden, mijn moeder is jarig!!
Dus jaaaa…….weer feest, hoop dat er nu zo links en rechts wat mensen zijn die medelijden beginnen te krijgen met me? Zo aan de lijn willen gaan doen, en dan van het ene in het andere feest vallen.
Maar ik ga mijn best doen (dus mam, niet teveel lekkers op tafel zetten asjeblieft!!), want hoewel ik ben gisteren weer gaan fitnessen is er volgens mij heb ik nu heel misschien het voorgerecht van afgelopen zondag weg gewerkt. Meer niet in ieder geval!
Heel misschien dat ik deze week eens een keertje de moed heb om op de weegschaal te gaan staan, maar dat horen jullie dan wel terug bij ‘gezelligsamenafvallen.punt.nl'.
Zo, en nu praat ik er verder niet meer over, wil niks meer horen over kilo’s, onsjes en/of calorieën. Heb het even gehad!
Ga nu eerst eens kijken hoe het met de jarige is.
Hopelijk heeft ze vandaag een mooie dag! De zon doet in ieder geval zijn/haar best.
Tja, nu typ ik dat zo, maar begin me nu af te vragen of de zon vrouwelijk of mannelijk is.
Volgens mij vrouwelijk: ze is altijd vriendelijk; maakt alle mensen vrolijk; maakt geen onderscheid tussen mensen, schijnt op iedereen, rijk of arm; staat altijd glimlachend aan de hemel….kortom, dat moet wel een vrouw zijn, toch??
Helpdesk:'Wat voor computer heeft u?'
Vrouwelijke klant:'Een witte.'
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hallo met Celine hier:'Ik krijg mijn diskette er niet uit.'
Helpdesk:'Heeft u al geprobeerd op het knopje te drukken?'
Klant:'Ja, ja hoor, hij komt er echt niet uit.'
Helpdesk:'Dat is niet zo mooi. Wel, ik maak er een melding...'
Klant:'Neen...wacht...ik zie het al...ik had de diskette er nog niet ingedaan...hij ligt op mijn bureau...sorry...'
Helpdesk:Klik op het icoontje van 'mijn computer'aan de linkerkant van het scherm.'
Klant:'Bedoel je links voor jou of links voor mij?'
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Helpdesk:'Goedendag. Hoe kan ik u helpen?'
Mannelijke klant:'Hallo..ik kan niet printen.'
Helpdesk:'Wilt u voor mij even op de startknop drukken en...
Klant:'Nu moet je goed luisteren. Niet meteen zo technisch doen. Ik ben verdomme Bill Gates niet!'
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
'Met Martha, goeiemiddag':'Ik kan niet printen. Iedere keer dat ik het probeer zegt hij: 'Can'tfind printer'. Ik heb de printer zelfs opgetild en voor de monitor neergezet, maar de computer zegt nog steeds dat hij hem niet kan vinden.'
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Klant:'Ik wil in het rood printen, maar het lukt niet.'
Helpdesk:'Heb je wel een kleurenprinter?'
Klant:'Aaaah...................dank je.'
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Helpdesk:'Wat staat er nu op uw monitor, mevrouw?'
Klant:'Een pluche knuffelbeestje dat mijn vriendje voor me gekocht heeft in de supermarkt.'
Helpdesk:'En dan toetst u nu F 8.' Klant:'Hij doet het niet.'
Helpdesk:'Wat heeft u precies gedaan?'
Klant:'Ik heb acht keer op de F-toets gedrukt zoals je zei, maar er gebeurtniks.'-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Klant:'Mijn toetsenbord doet het niet meer.'
Helpdesk:'Weet u zeker dat het ingeplugd zit in de computer?' Klant:'Nee. Ik kan niet achter de computer komen.'
Helpdesk:'Pak uw toetsenbord op en loop tien meter naar achteren.'
Klant: 'Oké.'
Helpdesk:'Kwam het toetsenbord met u mee?'
Klant:'Ja..'
Helpdesk:'Dat toetsenbord is dus niet ingeplugd. Staat er misschien nog een ander toetsenbord?'
Klant:'Ja...er staat hier nog eentje. Ah...die doet het wel!'
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Helpdesk:'Uw wachtwoord is,kleine a van appel, een hoofdletter V als in Victor, het nummer 7.'
Klant:'Is dat een hoofdletter 7?'
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Een klant kon geen verbinding maken met het Internet.
Helpdesk:'Weet u zeker dat u het juiste wachtwoord gebruikt?'
Klant:'Ja, dat weet ik zeker. Ik heb het een collega zien doen.'
Helpdesk:'Kunt u mij zeggen welk wachtwoord dat was?'
Klant:'Vijf sterretjes'
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Helpdesk:'Welk antivirus programma gebruikt u?'
Klant:'Netscape.'
Helpdesk:'Dat is geen antivirus programma'
Klant:'Oh, sorry...Internet Explorer.'
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Klant:'Ik heb een groot probleem. Een vriend van mij heeft een screensaver op mijn computer gezet, maar iedere keer dat ik de muis beweeg, gaat hij weg!'
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Helpdesk:'Met Microsoft Tech. Support, kan ik u helpen?'
Oude vrouw:'Goedemiddag! Ik heb nu al vier uur op jullie zitten wachten! Kunnen jullie me alstublieft zeggen hoe lang het duurt voor jullie me helpen?'
Helpdesk:'Uhh..? Pardon, ik snap het probleem niet helemaal.'
Oude vrouw:'Ik heb zitten werken in Word en ik heb meer dan vier uur geleden de helptoets al ingedrukt . Kun je me zeggen wanneer jullie nu eindelijk komen?'
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Helpdesk:'Hoe kan ik je helpen?'
Klant:'Ik ben mijn eerste e-mail aan het schrijven.'
Helpdesk:'OK, en wat is het probleem?'
Klant:'Wel, ik krijg wel de letter a, maar hoe zet ik er nu een rondje omheen?
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Helpdesk:waarmee kan ik U helpen
Klant:zie niets op mijn monitor!!
Helpdesk: zit u achter Ucomputer ?
Klant :nee!!
Helpdesk:gaachter U computer zitten.
Klant:OK
Helpdesk; wat ziet Unu ?
Klant:Allemaal kabels!
het was heeeerlijk, en (schaam, schaam..) heb zelf ijs als toetje toe genomen. Een verstandig mens zou een kopje koffie toenemen, maar ja...een verstandig mens..
Ga nu naar fitness, kijken of ik het voorgerecht al weg kan werken..
Feest:
mmmm….vanavond gaan we uit eten met de zussen van Hub en de mannen. Tja, jullie zullen je afvragen hoe dit zich verhoudt tot mijn poging tot afvallen:
geloof me, het verhoudt zich niet…
Maar vanavond laat ik mijn plezier niet vergallen, want het is feest.
Een zus van Hub is een aantal jaren geleden weduwe geworden. Wat schetste onze verbazing toen ze een paar jaar later vertelde dat ze een vriend had. En wat voor vriend, haar eerste vriendje, van meer dan 45 jaar geleden!
We waren allemaal zo blij voor haar, zeker toen we deze vriend leerden kennen. Sommige zussen kenden hem nog van vroeger, voor anderen, zoals mij was hij helemaal nieuw.
Maar inmiddels voelt het al alsof hij er al die jaren geweest is.
Nu hadden ze vorige week een feest omdat ze samen 130 jaar waren geworden! Als cadeau kregen ze van ons allemaal dit etentje, wat we dus vanavond gaan vieren.. En geloof me ook het volgende maar: het wordt beregezellig!!
Soms vraag ik me af of die scheidslijnen tussen jongeren op vandaag nog net zo hard waren als vroeger.
Zelf ging ik vroeger o.a. veel uit in een plaatselijk jongerencentrum, gevestigd in een echte Limburgse boerderij. Het heette dan ook heel toepasselijk: De Boerderij.
Een echte Limburgse boerderij: dit type wordt gekenmerkt door een vierkante vorm met vier bijna blinde buitenmuren voor de verdediging. De binnenplaats laat wel ramen in de muren zien. Elk deel van het gebouw, de stallen, de schuren, het woongedeelte heeft een aparte toegangsdeur, die op de binnenplaats uitkomt. Hier lag meestal de mestvaalt; er scharrelden kippen en varkens.
Als kind was ik in deze boerderij vaker gekomen, om de aardappelschillen te ruilen voor een lekkere, gerimpelde appel. Waar zijn die appels eigenlijk gebleven, zie die nooit meer realiseer ik me terwijl ik dit schrijf.
Na de verbouwing werd in het oude schuurgedeelte een soort van bar gemaakt, dat al gauw het ‘honk’ zou worden voor de Soul-liefhebbers, de top 40-liefhebbers.
Het oude woongedeelte werd ingenomen door de alternatieve scene, destijds de zg. hippies.
Dan had je nog de oude, hoge schuur voor gezamenlijk gebruik. Daar werden b.v. optredens van groepen etc. gepland.
En geloof maar niet dat je zo maar van het ene naar het andere gedeelte liep. Maar kan me van toen ik er kwam ook niet herinneren dat er ooit echte ruzie tussen beide groepen is geweest, maar vrienden met elkaar werd je ook niet. Dat was gewoon een ongeschreven wet.
Groepen die wij vanuit de alternatieve scene regelmatig boekten, waren b.v. Super Sister, Q65, the Outsiders en Focus. Zijn er nog mensen die deze groepen kennen?
De verkiezingen zijn achter de rug, en laat ons met een behoorlijke kater achter.
Partijen hebben verloren, partijen hebben gewonnen, zo ver is er niks nieuws onder de zon.
De schuld van verlies wordt gezocht, en sommige politici zijn hier al de dupe van geworden, of worden het de komende weken nog..
De verdienste van politici die nu gewonnen hebben worden breed uitgemeten in de pers en trots zien we ze in allerlei praatprogramma’s op tv verschijnen.
Maar wat in hemelsnaam gaat er na 9 juni met Nederland gebeuren?
Is dit nog een land waar wij straks in willen wonen?
Een land waar zoveel kiezers zich laten verleiden te stemmen op de politici met de gemakkelijkste one-liners die een mens kan bedenken (en geloof me, dat is helemaal niet moeilijk, kan iedereen!), die allemaal beloftes doen zonder ooit zich werkelijk af te vragen of e.e.a. betaalbaar is.
9 Juni…wordt dit een dag waarop een groot gedeelte van de Nederlanders zich schaamt om Nederlander te zijn? Iets waar een mens tot nu toe trots op kon zijn.
Hoorde vanmorgen nog een ex-Kosovaarse mevrouw zeggen (ze is nu Nederlandse en nee, ze heeft maar een paspoort!): Nederland stond toch altijd bekend omdat het zo’n tolerant land was?
Eergisteren waren twee van onze kleinkinderen hier om tussen de middag gezellig met ons te lunchen. Op de keukendeur hebben we een soort ‘bord’, waarom ze naar hartelust kunnen kleuren, tekenen etc.
Vooral de oudste doet dat graag, en sinds ze in groep 3 (de vroegere klas 1) zit, gebruikt ze het bord ook om een beetje te showen wat ze al allemaal geleerd heeft op school.
Gisteren had ze een verrassing voor ons, en het was goed nieuws…
We mochten pas kijken toen ze klaar was, en dit had ze gemaakt:
Vandaag zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Wij hebben ze al gehad een paar weken geleden en wil jullie hier nog eens een goede raad geven, voordat jullie gaan stemmen.
Nee, geen stemadvies, ik zou niet durven (maar het wel graag doen , maar ik hou me in!).
Nee: het volgende :
vergeten jullie je identiteitsbewijs niet?? Want dan kan je terug naar huis!!
Zoals jullie weten raasde ook in Limburg zondag een storm over ons heen. Takken van bomen lagen overal op straat, kliko’s vielen om, het vogelvoederhuisje waaide bij ons uit de boom etc. Maar het was wel even schrikken toen we maandagmorgen opstonden en het bleek dat onze schutting omgewaaid was. Hij hing althans behoorlijk op half zeven:
En weet je wat nu zo gek is? Toen Hub tegen me zei dat hij er ‘s middags even naar zou kijken vond ik dat prima, en adviseerde hem zelfs om een schoonzoon even om hulp te vragen..
Shame on me!!!!
Gelukkig was Hub niet meer in de buurt toen ik mijn enorme flater realiseerde: ik had immers kunnen/moeten voorstellen dat we dat even samen zouden doen??!!
Daar ga ik met al mijn goede principes en zo, bij de eerste beste storm waaien mijn principes mee weg, en vind ik dat werken aan een schutting blijkbaar ‘mannen’-werk.
Al die jaren dat ik dacht een heuse geëmancipeerde vrouw te zijn, blijken bij nader inzien na een harde windvlaag de deur uit gevlogen te zijn..
UPDATE:
De schutting staat inmiddels weer provisorisch recht, kan nu beslist niet meer omvallen (dank je Hub!! ), zo gauw als het mooi weer is wordt hij gemaakt.
Gisteren zijn we nog eens gezellig bij mijn moeder op bezoek geweest, om samen weer herinneringen op te halen aan ons weekje Frigiliana samen.
Als je zo rondkijkt hier in Nederland, de regen en de wind voelt, de kou, dan lijkt het zo onwaarschijnlijk lang geleden dat we daar in Spanje een heerlijk ijsje op het terras zaten te eten. En toch hebben we dat gedaan, heerlijk!
Niks terrasjes nu, dikke winterjas, dikke shawls (en ik heb zo’n mooie dunne…maar die zijn te koud) en in huis verwarming weer wat hoger.
Hebben jullie nu niet met zijn allen vreselijk veel medelijden met ons??? Geef toe: voor jullie is het ook vervelend dat het regent en koud is, maar voor mensen als Hub en mij is het toch onvoorstelbaar zielig, niet dan?? Ons tere gestel is dat na 2 maanden warmer weer helemaal niet meer gewend..
Het is bijna zover: 1 maart 2010 gaan de camera's van Beleef de Lente weer open! Vier maanden lang, van maart tot en met juni 2010 kunnen we het broeden meebeleven van de acht vogelsoorten van dit jaar... Met vertrouwde Beleef de Lentevogels als steenuil, torenvalk en koolmees. Nieuw dit jaar de boerenzwaluw ,de boomklever, de spectaculaire oehoe en de kerkuil. Hier wat foto's van vorig jaar.
Ik wil dit werkelijk kwijt als tip op deze log, want dit is zo verschrikkelijk leuk
het volgen van het allereerste begin van zo'n kleine of wat grotere vogeltjes.
Iedereen heeft natuurlijk zo zijn favourieten, voor mij is dat al jaren toch de steenuil en de torenvalk.
Oudere mensen lijken voor velen een gevaar op de weg. Toch zijn ze dat niet.
De 50- tot 60-jarigen rijden zelfs veiliger dan jongeren.
Volgens een studie van het Britse Institute of Advanced Motorists is het rijgedrag in de leeftijdscategorie van 70-plussers slechts een tikkeltje minder veilig dan dat van 50- tot 60-jarigen.
Senioren behoren zeker niet tot een specifieke risicogroep die relatief veel ongevallen veroorzaakt. Jongeren wel.
Ouderen scoren volgens de studie goed achter het stuur, omdat ze aan zelfcensuur doen. Ze beseffen dat sommige van hun vaardigheden zijn afgenomen en passen spontaan hun rijstijl aan.
Zo zouden senioren voorzichtiger zijn in bochten en bij inhaalmanoeuvres. Ze mijden ook zo veel mogelijk lastige situaties, en met succes.
In vergelijking met 50-jarigen zijn 60-plussers minder vaak betrokken bij ongevallen tijdens spitsuren, in het donker, wanneer het wegdek nat is of op autosnelwegen.
Een artikel bij het nieuws waar ik vrolijk van wordt. Eindelijk gerechtigheid! Begrijp nooit hoe mensen kunnen beweren dat ouderen een gevaar op de weg zijn. Volgens mij niet meer en niet minder dan andere weggebruikers. Tuurlijk, iedereen let wel eens niet op of reageert wat trager. Misschien door de leeftijd, maar misschien ook omdat je gisteren flink bent doorgezakt. Zie het verschil niet zo, ben ervan overtuigd dat senioren wel degelijk goede weggebruikers zijn!
Zo, vandaag een belangrijke stap gezet: Op de site van ‘Gezelligsamenafvallen.punt.nl’ heb ik vandaag officieel gemeld/gelogd dat ik een serieuze poging ga doen om af te vallen.
Dat viel niet mee, die stap zetten, want dan wordt het zo serieus en komt het ook zo dichtbij, dan MOET je dus.
Nou moet ik bekennen dat het eigenlijk al jarenlang moet, sinds we ongeveer 5 jaar geleden gestopt zijn met roken. De kilo’s vlogen eraan, maar dat maakte niks, want we rookten eindelijk niet meer, en dat was ons zoveel waard.
Maar nu beginnen die kilo’s toch echt wel in de weg te zitten, letterlijk en figuurlijk. Dus vandaar deze serieuze poging.
Zo zie je maar, hoe een mens van echt belangrijke zaken zomaar over kan gaan in minder belangrijke zaken. Zoals de val van het kabinet, naar de dieetpoging, iedereen mag zelf invullen wat hiervan belangrijk en niet belangrijk is!
Gisteravond zijn we thuis gekomen, na 2450 km rijden. In de tuin hingen oranje vlaggetjes en in huis hingen ook de vlaggetjes 'Welkom thuis' en veel, heel veel ballonnen. Overal kwamen de ballonen ergens uit gepiept, je trok een kast op, en piep, daar was er weer eentje. Zelfs ons bed lag vol met ballonnen. En dat allemaal dankzij een dochter en haar twee kinderen, die hier samen met veel plezier gesierd hadden deze week.
's Morgens, toen we nog in Dijon waren, waren we al ge-sms’t door een andere dochter met de mededeling dat het kabinet gevallen was. Even hebben we nog overwogen of we dan niet beter in het land van Sarkozy konden blijven, maar we hebben toch voor Nederland gekozen (we wilden die s.neeuw wel eens zien waar iedereen over praatte!!)
Nu zijn we in Nederland, en er is geen kabinet meer, en ook geen sneeuw..
Het is me toch wat, we zijn er even een paar weekjes niet, en dan gaat het al helemaal fout. Hoe moet dat nu verder met ons gekke kikkerlandje?? We houden ons hart vast voor wat de verkiezingen ons gaan brengen, wat we hadden wisten we maar wat we nu gaan krijgen moeten we nog maar eens afwachten. En om heel eerlijk te zijn: ik heb er niet veel vertrouwen in dat het ons wat goeds gaat brengen. Maar ja, de tijd zal het leren.
Voor de rest zijn we blij dat we weer thuis zijn, en nog blijer dat internet het weer doet, want dat lukte vanavond en vanmorgen niet. Maar dankzij een hele lieve en kundige schoonzoon, gelukkig nu weer wel. Hoi!!
P.S. en over die sneeuw zullen we het maar niet meer hebben!.
Zo, jullie dachten zeker dat wij voorlopig niet op Punt zouden verschijnen…MIS!! We zijn er weer, nu vanuit midden Frankrijk, te weten Dijon. Dat betekent dus dat we morgen lekker op tijd thuis zijn. (ja, ja, in Limburg wonen heeft zo af en toe zijn voordelen). De reis is supergoed gegaan. De eerste dag zijn we vanuit het zuiden doorgereden tot Elche, weten jullie nog vroeger in de aardrijkskundeles: het enige palmenbomenbos van Europa?? Het was daar toen we aankwamen 19 graden, zat ik mooi met mijn dikke trui die ik bewaard had voor de terugreis naar het koude Nederland…warm…pff. In dat hotel, wat heerlijk was, hadden ze miserabel internet, vandaar dat we net ons logje geplaatst kregen, en verder niks, wat wel betekende dat we een heerlijke, rustige avond hadden met een romantische etentje en een heerlijk glaasje wijn. Ook niet mis hoor! De tweede dag zijn we doorgereden tot Perpignan, de eerste grote plaats als je de grens over bent. We wisten nog niet waar we zouden overnachten, en gingen op goed geluk de autoweg af…om uit te komen bij het hotel waar we op de heenreis ook overnacht hebben. Niks bijzonders, schoon maar superklein allemaal (een douche uit een caravan b.v.). Maar…een super restaurant in de buurt. En zoals jullie inmiddels allemaal wel begrepen zullen hebben: daar zijn we wel liefhebbers van.
Vandaag zijn we dus doorgereden tot Dijon. Een plaats die we tot nu toe altijd voorbij raasden op onze vakanties vroeger met de kinderen, hond en caravan. Nooit gedacht dat we ooit, op onze ‘ouwe’ dag daar nog eens zouden zitten te internetten en te loggen met en voor mensen die we toen werkelijk nog helemaal niet kenden. Wat het toch vreemd en leuk kan lopen in het leven.
Als we op vakantie gaan graai ik altijd tussen oude tijdschriften om een stapeltje mee te nemen. Je kan nooit weten of je niet zonder leesvoer komt te zitten, en is er iets erger dan dat?? Volgens mij niet, vandaar.
Nu zit ik dus tussen het inpakken en zo door een oude OPZIJ te lezen van 2000, een extra dik themanummer dat helemaal gewijd is aan het ‘Mooi en Lelijk’.
Er staat nog een interview in met Tineke Netelenbos, die vol trots verteld dat zij ooit herinnerd zal worden als de fileoplosser, dankzij rekeningrijden..???
Huh…??
Een ander hoofdstuk opent met grote letters: ‘waarom de charmante Tony Blair slaagt waar meisje Maij-Weggen faalt”…Huh….Tony Blair slaagt???
Ook wordt er blijmoedig en optimistisch geschreven dat ‘De reclame de laatste jaren veel voorbeelden van genietende oudere vrouwen toont”.
Huh…??? Welke reclames heb ik nu weer gemist?
Zo lezend en onder het inpakken erover nadenkend realiseer ik me meer en meer hoe vergankelijk mooi is, hoe vergankelijk lelijk is. En niet te vergeten roem, dat is al net zo vergankelijk. Ach, en wat is mooi? En wat is lelijk? Hier zouden we nog een hele boom over kunnen opzetten, maar sorry, ik moet verder met pakken…
Al met al moet ik concluderen:
met de kennis van nu moet je geen OPZIJ van 10 jaar geleden gaan lezen!
Update: Inmiddels zijn we dus aan het rijden en weet ik niet wanneer er weer een nieuw logje komt. Er staan een paar ‘in concept’, dus misschien al gauw. Tot die tijd zou ik zeggen: houden jullie je taai en tot gauw!!
We komen gauw eens kijken of er echt zoveel sneeuw ligt als jullie allemaal schrijven. We kunnen het eigenlijk nauwelijks geloven.
Mijn vrouw en ik zaten op de bank terwijl ik zapte met de afstandsbediening. Ze vroeg: Wat is er op de TV?
Stof, zei ik.
Toen is de ruzie begonnen...
---------------------------
Mijn vrouw gaf een tip voor wat ze wenste voor haar volgende verjaardag.
Ze zei: Ik wil een rode en hij moet van 0 naar 130 gaan in 3 seconden.
Ik kocht voor haar een weegschaal.
Toen is de ruzie begonnen...
---------------------------
Mijn vrouw bekeek zich in de spiegel en was niet tevreden met wat ze daar zag. Ik voel me verschrikkelijk, ik vind me oud, dik en lelijk.
Ik heb het werkelijk nodig dat je me onmiddellijk een kompliment maakt.
Ik antwoordde: Je gezichtsvermogen is in elk geval uitstekend.
Toen is de ruzie begonnen...
---------------------------
Mijn vrouw en ik waren op een bijeenkomst van oud leerlingen van haar school. Een van de aanwezige mannen was kompleet dronken en nam het ene glas na het andere.
Ik vroeg mijn vrouw of ze hem kende.
Zeker wel, zei ze zuchtend, wij zijn lange tijd een koppel geweest en toen we uit elkaar gingen is hij begonnen met drinken en hij is nooit meer gestopt.
Ik zei: Wie had ooit gedacht dat hij dat nu nog aan het vieren zou zijn.
Toen is de ruzie begonnen...
---------------------------
In de supermarkt vroeg ik mijn vrouw of we eens een keertje een krat bier van 15 euro zouden meenemen.
Maar ze zei nee en zonder mijn advies te vragen kocht ze een pot revitaliserende crème van 25 euro.
Ik zei haar dat een krat bier me veel meer dan de crème zou helpen om haar mooi te vinden.
Toen is de ruzie begonnen...
----------------------------
Enkele dagen geleden vroeg ik mijn vrouw waar we heen zouden gaan voor onze huwelijksdag.
Ergens waar ik lang niet meer geweest ben, antwoordde ze.
Ik stelde toen voor om naar de keuken te gaan.
Toen is de ruzie begonnen...
----------------------------
Om niets worden ze tegenwoordig toch ook al kwaad........
Zo, internet is er weer, nadat het meer dan een dag eruit gelegen heeft. Dat is behoorlijk vervelend als je zo verwend bent om iedere dag even naar het journaal te kijken; het weerbericht en uiteraard de logjes van andere Punters. Mijn moeder is gisteravond weer naar huis gegaan, we hebben een heerlijk weekje gehad.
Lekker veel rondgestruind en dingen gezien die we thuis niet zien…
Lekker veel gewinkeld…
Lekker veel gegeten…
Kortom, het was gezellig, en voor herhaling vatbaar!! De komende dagen gaan ook wij aan het inpakken, woensdag vertrekken we hier weer richting noorden. We zullen de kofferbak wat langer open laten staan, zodat de zon zich goed kan nestelen daar, en wij ze kunnen meenemen voor jullie..
De schepping, de evolutietheorie of iets anders?
persoonlijk | mooie dingen
|
12 Februari 2010 | 17:11:45
Na alle beschrijvingen van onze avonturen, wat grappige mailtjes over de zielenroerselen van kleuters dan nu een serieus onderwerp weer.
Een logje van Hub, voortbordurend opzijn eerder log ‘Waar komen wij vandaan’ van 26 november 2009.
De schepping, de evolutietheorie of iets anders? Waar komen wij vandaan? Dat houdt ons allemaal regelmatig bezig. Of dat verder veel verschil uitmaakt geloof ik niet
Het feit dat we bestaan is in wezen genoeg. Maar toch heb er zo mijn gedachten over en die heb ik eens opgeschreven. Heel erg veel mensen van alle mogelijke religies geloven in de schepping.
Eerst was er alleen God en die heeft alles gemaakt (geschapen dus) wat er bestaat. Ik weet niet of er buiten het christendom en de islam nog religies zijn die van een scheppingsverhaal uit gaan zoals dat van Adam en Eva.
Ik kan in ieder geval niet (meer) geloven dat God de aarde heeft geschapen uit het niets in 6 dagen. In ieder geval is het onmogelijk de aarde te maken in een bepaald aantal dagen, want toen de aarde nog niet bestond waren er ook nog geen dagen, want een dag is de tijd die de aarde nodig heeft om om zijn eigen as te draaien.
Dus dat is onmogelijk, om nog maar niet te spreken over de onmogelijkheid om van niets iets te maken.
Vanaf dat ik me daarvan bewust was ben ik er in eerste instantie van uit gegaan dat op de een of andere manier er altijd is geweest, zij het dan in andere hoedanigheden, andere vormen dus.
En eigenlijk denk ik nog altijd zo, ook al veronderstel ik dat er niet altijd leven is geweest op onze aarde, want ooit was de aarde daar veel en veel te heet voor. Dat leven moet hier ooit begonnen zijn of, zoals sommigen denken, ergens vandaan zijn gekomen.
Dit laatste wordt dan ‘Intelligent Design’ genoemd. Daarmee wordt dan bedoeld dat ergens vandaan de ontwikkelingen op aarde hulp hebben gehad ergens uit het universum. Dat zou ik me, bv. door de inslag van een meteoor of zo kunnen voorstellen, maar voor mijn gevoel kom je daar dus geen steek verder mee, daarmee verplaats je het probleem alleen maar naar een andere plek en tijd in het universum en dat is dus geen oplossing.
Volgens mij kan het simpelweg niet anders zijn dan dat er ooit toevallig ergens op aarde de voorwaarden zo zijn geweest dat alle voorwaarden om het leven zoals wij dat hier kennen gunstig zijn geweest om tot iets te komen dat leeft. Dan heb ik het over het toevallige bestaan van de “oersoep”. Deze soep is al vele malen geprobeerd na te maken en dat is soms ook gelukt zoals bij het experiment van Urey en Miller (voor echte belangstellenden even googelen) , die spontaan aminozuurachtige stoffen hebben doen ontstaan, die onontbeerlijk zijn voor ‘leven’. Ik ga er daarbij vanuit dat alles er altijd is geweest en dat dus tijd geen rol heeft gespeeld; ooit wordt dan dus eens en de wet van Murphy doet zijn werk. Ooit (toen dus) is iets wat toevallig was ontstaan begonnen te “leven” en daarvoor is iets van ver buiten ons bevattingsvermogen nodig geweest.
Helemaal niet gek dat iemand dat God noemt en als je het zo bekijkt ben ik dus toch ‘gelovig’. Waar en wie die zogenaamde God dan is dat zullen wij nooit kunnen begrijpen net zo min als dat wij begrijpen dat het universum oneindig is, iets wat de wetenschap dan ook nog niet wil accepteren. Die brave mensen hebben dus nog eindeloos veel te doen. Alles is er altijd geweest; tijd en ruimte zijn volgens mij gewoon eindeloos. Het grote probleem is dat wij mensen niet in staat zijn dat te begrijpen en dus wil niemand het accepteren.
Vandaag over twee weken zijn we weer thuis…soms krijg ik het benauwd als ik eraan denk.
Want wat zal ik het missen, ‘ons’ witte dorpje ;
onze wandelingen met vaak onverwachte ervaringen ’s morgens;
de vriendelijkheid van de mensen;
de mannen die bij elkaar staan te kletsen iedere morgen en die ons iedere dag opnieuw vriendelijk groeten met ‘olaaa’;
de tijd die we voor elkaar hebben en de lange gesprekken die we konden voeren, soms over serieuze onderwerpen, maar soms over de meest grote onzin, maar oh zo gezellig..
Kunnen we dit gevoel niet vasthouden als we weer thuis zijn? We nemen het ons vast voor, maar of dat gaat lukken??? We zijn toch een beetje bang dat het dagelijkse leven met zijn (sociale) verplichtingen en dagelijks, noodzakelijke dingen die gedaan moeten worden een reden zal zijn waardoor het zorgeloze van ons bestaan hier niet met ons mee terug reist. We doen ons best, meer kunnen we niet doen natuurlijk, en voorlopig: voorlopig genieten we nog even van alles wat hier zo gewoon lijkt.
Heb ik jullie al verteld dat we weer bezoek hebben gekregen? Dit keer geen onverwacht bezoek, maar een bezoek dat we al maanden geleden afgesproken hadden.
Mijn moeder is namelijk voor een weekje hier..
In de tijd die er heeft gelegen tussen de boeking van haar vliegtuigticket en haar verblijf nu hier is er vreselijk veel gebeurd. Ze is erg ziek geworden, kreeg vervelende uitslagen en ook de operatie bleef niet zonder complicaties en er moest nog een operatie volgen voordat ze weer langzaam de oude kon worden.
Maar dat is gebeurd en nu is ze hier!!
In Spanje, voor haar de eerste keer, en ook de eerste keer dat ze alleen met het vliegtuig kwam,je ziet, je bent nooit te ouden om te leren!!
En nu vragen jullie je natuurlijk af of me samen met haar ook de ravijnen ingaan, of enorme steile hellingen gaan beklimmen? Tuurlijk niet, de goede lezer zal opgevallen zijn dat we nog geen enkele keer geschreven hebben over de enorme aantal leuke winkeltjes die je hier, maar zeker in de dorpen aan de kust aantreft. Dat klopt…we zijn nog niet gaan winkelen, maar hebben er alle vertrouwen in dat deze week de schade ruimschoots ingehaald zal worden!
Na diep in het ravijn te zijn afgedaald (voor de mensen die zich zorgden maakten over de afloop van dat tochtje…niet nodig, het was een prachtdag!!), werden we al iets roekelozer. Want jullie moeten niet vergeten, dat we na die afdaling in het ravijn ook weer omhoog moesten later die dag!! Dat hadden we overleefd…zouden we dan ook niet in de tegenovergestelde richting kunnen gaan: de berg op naar de ruïne van een oud Moors kasteel kijken? We hadden wel eens mensen zien lopen daarboven, en wat zij konden moest ons toch ook lukken?
Dus, hup weer de stevige schoenen aangedaan en op pad… Dit weggetje ging al erg snel over in keien etc., maar er was beslist geen andere mogelijkheid dus we besloten te doen alsof we op een mooi geëgaliseerd pad liepen.. Zo klauterden we dus naar boven, af en toe uithijgend en met genot kijken naar de steeds prachtigere vergezichten.. even een foto maken… Helaas…de batterij was leeg. Zul je nu altijd zien als we zo iets moois gaan bekijken dat dat kr*** het niet doet.
Nou ja, veel tijd om ons daar druk over te maken hadden we niet: er stond ons nog een hele klim te wachten.
En smaller en smaller werd het pad, er zaten zelfs uitgehouwen traptreden in, die je bijna op handen en voeten moest nemen. (niet lachen hoor! Ik hoor het wel !! ). Op een gegeven moment werd het pad wel erg smal en het liep steeds korter langs de afgrond.
Oh ja, had ik jullie al verteld dat we allebei vreselijke last van hoogtevrees hebben???
Tja, dat werd bijna aan de top toch omkeren, we durfden allebei niet meer verder. Het heeft voor hilarische taferelen gezorgd toen we met knikkende knieën omkeerden en afdaalden. Graag had ik dat op beeld vastgelegd voor het nageslacht, helaas zullen ze het met de woordelijke overlevering moeten doen. Een ding weten we nu zeker na dit avontuur twee dagen achter elkaar: we zijn geen berggeiten.
Krak….zei Hub’s gebitsprothese (ja, ja, het is niet bij hoorapparaten gebleven!! ), en er liep een mooie barst van voor naar achteren.. Lastig hoor, eten is dan geen lolletje meer dus hup het internet afstruinen of we niet ergens een tandartskliniek of zo in de buurt konden vinden.
Valt niet mee in het Spaans zoeken, (met andere woorden: het lukte ons niet) dus hup aan een engelse buurvrouw gevraagd of zij niet misschien..
Ja hoor, in het centrum van ons dorp!!!
Niet te geloven, maar echt waar, en lang leve Spanje: hier zijn de winkels, en dus ook de tandartsen na 18.00 uur nog open…dus er gauw heen en er was totaal geen probleem: Hub zou zijn gebit over 24 uur kunnen afhalen in een buurstadje, gerepareerd en al.
Nou, kom daar in Nederland maar eens om!!
P.S. Heb me nooit gerealiseerd dat Hub zo'n bron van inspiratie is!!
Ben toch reuze vertederd door alle reacties, waarin Hub beklaagd werd.
Hij liep vandaag bij tijden te glimmen van oor tot oor..
Maar er waren er inderdaad maar een paar die zich afvroegen hoe we dan terug gekomen waren…inderdaad, we moesten namelijk ook nog dezelfde weg terug, dus ook weer door of over het water.
Ja,ja, dus niet alleen arme Hub…ook nog eens arme Yvonne (hoor ik nu mensen me beklagen??? Dank, dank!!)
Zonder gekheid, eigenlijk was het een giller. Met zoveel moeite waren we over het water gekomen, we liepen zo’n 50 meter verder en….konden niet meer verder omdat we weer rivier over moesten, en daar was hij echt te breed en te gevaarlijk.
Dus zat er niks anders op dan gierend van het lachen maar terug te gaan (ja een mens doet vreemde dingen als hij het even niet meer weet ).
Gelukkig vonden we een andere stok en met behulp van die stok wilde het uiteindelijk weer lukken, zonder een nat pak te krijgen.
Het enige wat we toen nog moesten was het ravijn weer uitklimmen, en dat hebben we op ons dooie gemakje gedaan. Om ons zelf af te leiden, hebben we foto’s genomen van alle bloemetjes die langs de kant van de weg mooi stonden te zijn.
@ om andere vragen te beantwoorden (mevr. Kakel bijv.) willen we hier ook wat foto’s plaatsen die we ‘onderweg’ genomen hadden
Naast de achterkant van ons dorpje, loop een riviertje de Rio Higueron , door een uitgeslepen ravijn..
Vanuit verschillende uitgangspunten hadden we deze al eens bekeken. En op een dag besloten we om toch eens te gaan zoeken of we daar niet dichterbij konden komen: dus de stevige schoenen aan en lopen maar.
Tja…dat was dus al weer te gemakkelijk gezegd ‘lopen maar’, dat gaat hier hooguit een paar meter zo, en dan niet meer.
Er stond een bordje waar duidelijk een wandelaar op getekend was, dus wij optimisten dachten dat dat bordje ook voor ons was.
Niet dus: het pad ging al gelijk over op smal, eng en griezelig…met andere woorden: overwoekerde keien en keitjes die af en toe gevaarlijk begonnen te glibberen en schuiven.
Terug dus..andere weg zoeken.
Gelukkig: er liep toch een redelijk weggetje (geasfalteerd zelfs) naar beneden: die namen we. Het ging weer supersteil naar beneden, best wel eng soms. Maar de uitzichten waren prachtig.
En het kabaal van de rivier werd steeds sterker…eindelijk stonden we in de rivierbedding. Maar om evt. verder te kunnen lopen moesten we naar de overkant…
Al eens met stijgende verbazing aan een riviertje gestaan, je afvragend hoe dat in hemelsnaam zou moeten? Nou, wij na deze dag dus wel…gelukkig lag er een dikke stok waarmee het wilde lukken. Niet in een vloeiende beweging hoor, zoals je dat mensen op tv wel eens ziet doen, maar dat mag de pret niet drukken: we stonden aan de overkant. Bij het verder lopen roep ik nog tegen Hub dat hij de stok maar daar neer moest leggen, zodat we deze ook later op de terugweg zouden kunnen gebruiken….bleek hij heel iets anders te horen. Dat komt door die verd**** hoorapparaten waarin dat tumult van het stromende water net iets overheersender was…
Hij gooide de stok dus terug naar de kant waar we net vandaan kwamen… Verdere details zal ik jullie besparen!!
, maar ik hou me in!).
), zo gauw als het mooi weer is wordt hij gemaakt.
). Op een gegeven moment werd het pad wel erg smal en het liep steeds korter langs de afgrond. 
